De Roovers over Histoire d'A :: ''De bloedbaan van een oorlog''

De Roovers zoeken, telkens opnieuw, door de bossen van het theater. Ze laten zich leiden door het materiaal dat ze in handen hebben en voeren er een waar gevecht mee. Oorlog is duidelijk een thema dat hen bezighoudt. Peter Verhelst verlichamelijkt deze oorlog in zijn schrijfstijl: een onbegrijpelijke, gapende wonde. Een gesprek met drie Roovers: Robby Cleiren, Sare De Bosschere en Sofie Sente.

Goddeau: De associatie De Roovers/Die Räuber van Friederich Schiller/Spietltrieb/Sturm und Drang. Kunnen jullie daarop verder gaan?
Robby Cleiren: "Die Räuber is het eerste stuk dat we gespeeld hebben toen we pas afgestudeerd waren, in coproduktie met Maatschappij Discordia. Wij vonden De Roovers inderdaad een goede groepsnaam omwille van de impliciete verwijzing naar Sturm und Drang, een stuk waar jonge studenten zich in de Boheemse bossen terugtrekken om na te denken over een andere manier van leven en hoe een eigen ‘maatschappij’ te beginnen. Vooral het feit dat ze noodgedwongen aan de rand van die gehekelde wereld moeten blijven, namelijk in de bossen, vonden we een mooie metafoor. Bovendien is Die Räuber een schoolvoorbeeld van het soort klassieke repertoireteksten waar we ons met De Roovers meestal op toeleggen."
Sara De Bosschere: "Daarom is het ook met twee o’s, in de oude spelling."

Goddeau: Histoire d'A is uiteindelijk iets compleet anders geworden: jullie hebben met een hedendaagse auteur gewerkt én zijn uitgegaan van een totaal andere tekst dan jullie gewoon zijn. Welke repercussies had dit op de manier waarop jullie op de scène stonden?
Debosschere: "Onze manier van werken is in elk geval onveranderd gebleven. We zijn er eigenlijk van uitgegaan dat ook Histoire d'A een repertoirestuk omvat. Ik denk dat dat uitgangspunt op zich niet onverdedigbaar is. Het gaat immers over een voorstelling die binnen een specifiek tijdskader tot stand is gekomen. We hebben dat tijdskader geanalyseerd en hebben geprobeerd om onderliggende structuren op te vissen. Maar we zijn dikwijls op een muur gestoten omdat de tekst waarmee we aan de slag moesten nu eenmaal niet zoals een klassieke repertoiretekst was opgebouwd."
Sofie Sente: "Bij onze zoektocht zijn we telkens tot de conclusie moeten komen dat de overkoepelende gedachte de idee omvat dat er geen overkoepelende gedachte is. En dat is heel moeilijk om mee om te gaan. We zijn gewoon om altijd door te denken, net omdat we zoveel belang hechten aan wat de mensen onderhuids bezighoudt. En met deze tekst kan dat niet."
Debosschere: "Het is het stuk zelf dat ons bindt. Als je met een klassiek stuk werkt dan kan je het stuk vanop een afstand bekijken en de gelaagdheid ervan onderzoeken. Hier zijn de beelden en de manier van nu en van heel kortbij. Het gesampelde karakter van de teksten van Peter Verhelst, het associatieve, de ‘stream of conscienceness’, dat is iets helemaal anders. We hebben bewust gekozen voor afstandelijkheid op de scène, om aan te tonen dat de beelden die we schetsen toevallig zijn en dus allesbehalve de absolute waarheid over oorlog belichamen. Als je over oorlog nadenkt, zal je nooit een juist beeld vinden. Vandaar dat onze opvatting opgebouwd is uit fragmentarische woorden, flarden van scènes, herinneringen, situaties."
Sente: "De bedoeling is dat het publiek met een aantal zintuiglijke ervaringen wordt opgezadeld en zo aan het denken wordt gezet. Het is echter niet evident om zoiets bij een publiek te bewerkstelligen. Ik kan me in elk geval in geen enkele vorm van ‘catharsistoneel’ vinden en met mij niemand van De Roovers. Het past gewoon niet in onze theaterfilosofie om doorleefde karakters op de planken te brengen. Vraag blijft: hoe de mensen op een andere manier aan het denken zetten? Het vinden van een antwoord daarop is eigenlijk een beetje ons gevecht geweest. Ofwel neem je een duidelijk standpunt in over het gegeven ‘oorlog’ ofwel doe je dat niet en kies je voor een fragmentarische benadering. Je gaat ervan uit dat je het er eigenlijk niet kunt over hebben."

Goddeau: Histoire d'A is qua consept nogal verschillend van de andere Rooversvoorstellingen, vooral in de manier waarop jullie op de scène stonden.
Sente: "Het mag geen excuus zijn voor een minder geslaagde voorstelling, maar ik vind het op zich heel goed dat als we een voorstelling maken, we zonder pasklare oplossingen werken en ons niet laten vastpinnen op dat ene ‘sucesrecept’. Na Maria Stuart kwam iemand me zeggen: "Dat is nu eens typisch De Roovers!" Wel, daar word ik kwaad van! Natuurlijk zijn er dingen die altijd terugkomen omdat de samenstelling is wat ze is. Ik vind dat Histoire d'A wél een Rooversvoorstelling is omdat we het resultaat heel erg laten afhangen van het materiaal."