Dubstep na de boom:: Nu de rook om het hoofd is verdwenen

Dubstep is definitief doorgebroken. Het exclusieve is eraf en nieuwe artiesten worden vandaag niet langer bewierookt enkel en alleen omdat ze dubstep maken. Maar is het genre al sterk genoeg om te overleven, én om de leemte die de ingeslapen drum ’n’ bass achterliet op te vullen, nu de rook om zijn hoofd is verdwenen?

Laten wij u meteen een geheim verklappen: dubstep bestaat helemaal niet. "It’s become just another name used by people who can’t understand a new style of music", verklaarde pionier Skream onlangs in Resident Advisor. Het gaat dan ook om een artificiële verzamelnaam voor een kliek jonge artiesten en producers die sinds een jaar of vijf een dynamische vernieuwing doorvoeren in de wereld van de elektronische muziek, waarbij ieder zijn eigen accenten legt. De grootste inspiratiebron is drum ’n’ bass, maar de producties vertonen evenzeer raakpunten met grime, garage, reggae, dancehall, two-step en de dubtechno van Basic Channel, Maurizio en Rhythm & Sound. De enige constanten zijn wellicht de donkere, dubby baslijnen en het tempo, dat met 140 beats per minute aanzienlijk lager ligt dan bij drum ’n’ bass.

Verschillende gedaantes

Een grote troef van de dubstepmuziek is dat ze niet gebonden is aan één vastgelegd ritme, zoals dat bij drum ’n’ bass wel het geval is. "Drum ’n’ bassfans houden niet van vernieuwing", liet Sub Focus eerder dit jaar op het Luikse festival Les Transardentes optekenen. Dubstep experimenteert wel met nieuwe patronen en structuren, wat het genre een immense rijkdom en diversiteit meegeeft. Het genre wordt allesbehalve eng bekeken en nam door de jaren heen steeds meer verschillende gedaantes aan.

Zo brengen King Midas Sound en Kode 09, met inbreng van de rapper SpaceApe, een vocale variant op het doorgaans instrumentale genre. Skream en Benga tekenen eerder voor de groots opgezette anthems en clubbangers, terwijl Loefah het liever minimaal houdt. De artiesten op het Planet Mu-label, zoals Vex’d en Distance, kiezen dan weer voor een agressieve aanpak, die nauw aansluit bij de rauwe elektronica van Luke Vibert. Publiekslieveling Burial bewijst dat dubstep ook naast de dansvloer kan plezieren. En zo kunnen we nog wel even doorgaan. Vele artiesten dragen bij tot de verscheidenheid van het genre, waardoor het zich niet makkelijk zal vast rijden in zijn eigen regels, wat drum ’n’ bass wel finaal de doodsteek gaf.

Bovendien kreeg dubstep de kans om zich relatief rustig te ontwikkelen, zeker in vergelijking met andere Britse elektronische stromingen van de voorbije decennia. Want zowel Dummy van Portishead, New Forms van Reprazent en Dizzee Rascals Boy In Da Corner wonnen dadelijk de gerenommeerde Mercury Prize Music Award, nog voor respectievelijk trip-hop, drum ’n’ bass en grime zich in alle kalmte konden ontplooien. Ze groeiden meteen uit tot iconische platen die niet alleen de lat erg hoog legden voor andere artiesten binnen het genre, maar ook bijzonder veel persaandacht kregen, wat de druk enkel opvoerde. Veel artiesten uit andere genres maken dan ook de overstap naar dubstep, zoals de Brit Ramadanman die op zijn zestiende begon in de drum ’n’ bass-scene en nu bekend staat om zijn avontuurlijke dubstepsets.