Luc Perceval :: ''Ik ben er van overtuigd dat we meer sympathie zouden krijgen als we in een oude fa

Het Toneelhuis geraakt na drie jaar opstarten op kruissnelheid. Het waren drie jaren van zoeken, gefundeerde en ongefundeerde kritiek en natuurlijk ook mooie theatermomenten. Asem van Luk Perceval is zonet in première gegaan en een nieuw Duits succesnummer is reeds in de maak. Enkele dagen voor zijn vertrek naar München maakte de artistiek leider van Het Toneelhuis een uurtje tijd voor Goddeau in zijn pluchen Bourla. Een gesprek over frustraties, dromen, bezinning en incest.

Goddeau: Het Toneelhuis is een vreemd gezelschap: het is niet commercieel een ook niet echt alternatief. Valt het theater dat jullie willen brengen niet tussen twee potentiële publieksgroepen in?
Luk Perceval: "Niet echt. Wat ons onderscheidt van zeg maar STAN als ene uiterste en de musical als ander uiterste, is dat wij proberen om voor een zo breed mogelijk publiek een kritische stem te zijn. Wij proberen de drempel op financieel vlak zo laag mogelijk te houden, maar trachten wel, in tegenstelling tot het commerciële circuit, om een kritische houding aan te nemen tegenover de maatschappij en onze politici. Daar is heel duidelijk een publiek voor. Ons publiek is veel jonger geworden en komt duidelijk ook voor ons inhoudelijk discours. Anderzijds merk je ook dat we in een tijd leven met een zeer veelzijdig cultuuraanbod. Je merkt dat het publiek niet meer zozeer vanuit trouw kiest, maar vanuit het aanbod van die avond. Wat staat er in de gazet waar we naar moeten gaan kijken? De macht van de media wordt alsmaar groter."
     "Dan kom ik natuurlijk op mijn eeuwige stokpaardje. (lacht) De media staan niet aan onze kant, ze zijn extra kritisch tegenover al wat gesubsidieerd is. Dat mogen ze voor mijn part ook zijn, alleen vind ik dat ze met twee maten en gewichten werken. Daarom moeten wij ook blijven knokken en zorgen dat wij goede voorstellingen maken. Als men het positieve nieuws echter niet opmerkt en alleen maar de negatieve kant bevraagt, tja. In mijn laatste interview met De Morgen zegt men: ‘Je hebt 100.000 toeschouwers. Waarom maar 100.000?’ Op een stad met een half miljoen inwoners vind ik dat lang niet slecht. ‘Jaja, maar geef toe: een miljoen zes gaan naar de amateurverenigingen kijken. Waarom komen die niet allemaal naar Het Toneelhuis?’ Men blijft maar hameren op die ene nagel die eigenlijk irrelevant is. Gedurende de honderd jaren dat we in Vlaanderen theater spelen, is het altijd voorbestemd geweest voor een bepaalde laag van de bevolking. Niet iedereen gaat naar het theater, dus ik vind dat we de legitimiteit van theater niet zomaar mogen afwegen aan het aantal mensen dat het bereikt. Dat is een ziekte van deze tijd: alles op zijn rendabiliteit — het aantal bezoekers of consumenten — beoordelen. Dat klopt niet. Ik kan genoeg teksten of voorstellingen opnoemen die door een beperkt aantal mensen genoten zijn, maar voor de theatergeschiedenis en de mensen die ze gezien hebben, zeer belangrijk zijn. Als je het over rendabiliteit gaat hebben, dan moet je ook de bibliotheken afschaffen want er wordt ook minder gelezen."

Goddeau: Theater heeft misschien ook wel een zeer elitair imago.
Perceval: "Ja, zeker hier in Antwerpen. Vergeet niet dat we hier in een vergulde pralinedoos uit de negentiende eeuw zitten. We hebben hier jaarlijks evenementen die gericht zijn op de universiteit. Er staan hier dan dingen op de scène die gemaakt en georganiseerd zijn door studentenverenigingen. We proberen dit gebouw in contact te brengen met het studentenleven. Die studenten komen hier een keer en staan er dan van versteld dat je hier ook normaal kan ademen. (lacht) Men denkt dat de Bourla een soort praalkathedraal is. Ik ben ervan overtuigd dat als we onze producties in een oude fabriekshal zouden spelen, we duizendmaal meer sympathie zouden krijgen. Theater blijft natuurlijk de eeuwige charme hebben dat er een levende mens staat. Die blijft onvervangbaar voor pelicule of video. Die confrontatie werkt nog altijd betoverend en beantwoordt volgens mij nog steeds aan onze rituele behoefte om te gluren. Om onszelf te kunnen vergeten en te kunnen gluren naar hoe anderen bewegen, praten, leven en met anderen omgaan. In een theaterzaal kunnen we onszelf bespieden."