Meg Stuart :: ''Het lichaam als scherm''

Goddeau: Geldt hetzelfde voor je vroegere werk, had je toen ook al die bekommernis?
Stuart: "Ik denk dat ik me daar toen niet bewust van was. Mijn vroegere werk is een zoeken naar vocabularium, naar een idioom. Ik had immers een bepaalde training, een bepaalde manier van werken met distorties en vervormingen. Voor mij was dat erg natuurlijk. Op de én of andere manier had ik het gewoon. Ik bewoog hoe dan ook op een zekere manier en dat probeerde ik te schetsen. Ik was toen tamelijk… naïef, weet je wel. Ik was erg nauw gefocust op het werk, het was heel erg ‘zuiver’ denk ik. En nu… nu is het compleet vervuild!"(lacht)

Goddeau: Ik vind dat Alibi inderdaad minder zuiver is, in de zin dat de aanpak erg theatraal geworden is. Het choreografische lijkt gereduceerd tot een soort illustratie.
Stuart: "Het was erg interessant om te werken met theater, met tekst. Ik heb geprobeerd om met ‘echte’ situaties te werken. Dus het was echt wel een keuze. Ik wist dat ik verhaaltjes vertelde, meer bepaald verhalen die je — als je de muziek afzet — ook op straat kunt ervaren. Alsof je zou kijken naar een soort extreme vorm van urban life."

Goddeau: Heb je daarvoor gekozen omdat je niet meteen wist in welke richting je verder moest gaan met een louter choreografische aanpak?
Stuart: "Het was er mij veeleer om te doen de choreografische gevoeligheden mee te nemen naar een ander toepassingsgebied. Ik ben altijd op zoek naar een nieuwe uitdaging: het regisseren van tekst, van mensen… Het was echt uitdagend om eens een concept te representeren, zoals ‘het verkopen van mensen’. Het idee ‘verkopen’ zo breed mogelijk nemen en dan kijken hoe je dat kunt tonen."
     "Het ging dus zeker en vast niet over het bewegen van vormen, over lichamen in ruimte en tijd. Dat was allerminst mijn eerste bezorgdheid, het ging om grotere kwesties. Hoe bijvoorbeeld te werken met het idee van een bekentenis, maar dan gebracht als stand-up comedy, als was het fake. Het was er mij dus niet om te doen een serie bewegingen te produceren. Op geen enkel ogenblik heb ik gedacht: ‘Hm, hier hebben we een stukje dans nodig.’"

Goddeau: Maar er zit wel degelijk dansmateriaal in Alibi. Hoe is dat dan tot stand gekomen?
Stuart: "Vooral vanuit het bekijken van een aantal sporten. Zelf ben ik een voetbalfan. Een vertrekpunt voor de choreografie was dus bijvoorbeeld het moment dat iemand een doelpunt scoort: de toevalsfactor daarin en de extreme emoties die plots uit het lichaam vrijkomen."
     "We hebben verder ook naar boksen gekeken, naar Hollywoodfilms, naar representaties van geweld daarin, naar Fight Club… dat soort dingen. En ja, we keken ook naar scènes van betogingen en van oorlog. We wilden die toestand van crisis en catastrofe proberen aan te houden zodat we topics als ‘shock’ of ‘afwezigheid’ binnenhaalden, teneinde het werk een zeker World Press-gehalte te geven."