Stijn Devillé (Braakland/ZheBilding) :: ''Experiment is een opdracht, geen uitvlucht''

Goddeau: Waarom die drie verhalen? Twee van de drie zijn politieke moorden. Waarom geen passionele moorden? Zijn die te gemakkelijk te verklaren?
Devillé: "Het waren drie moorden die mij fascineerden en ook erg deel uitmaken van het collectieve geheugen. Meestal weten de mensen over Lahaut bijvoorbeeld niet meer dan dat hij "Vive la République" riep, met het stuk geef ik daar een andere visie op."
"Geen idee, waarom ik niet voor passionele moorden koos. Ik denk trouwens niet dat de moord op Lahaut voor de schutter aan de deur een politieke moord was. Voor die mens was dat een opdracht: die man was gebrainwashed. Voor de opdrachtgevers zal het wel politiek geweest zijn, maar als je zelf voor die te doden man staat, wordt dat een persoonlijke kwestie en het is die vraag die ik stel: het moment dat je oog in oog met je slachtoffer staat, heb je nog altijd de mogelijkheid om niet te schieten. Een passionele moord is niet rationeel maar zuiver emotioneel, terwijl het in dit geval minstens een mix van de twee is."

Goddeau: Is Braakland/ZheBilding meer dan auteur-regisseur Stijn Devillé?
Devillé: "We hebben inderdaad geen vaste spelerskern. Het is net onze eigenheid dat we heel sterk vanuit een tekst vertrekken. Er zijn wel een aantal spelersgezelschappen als Stan en De Roovers, maar daarnaast zijn er nog heel weinig gezelschappen met een vaste acteurskern in Vlaanderen. Een gezelschap als De Tijd heeft ook geen acteurs in vaste dienst. Wel werken ze vaak met dezelfde spelers, en dat willen wij ook bereiken. Zo zullen namen rond ons zeker blijven opduiken: Adriaan Van Aken, die al meewerkte aan Schimmen en Vertigo gaat ook volgend jaar met ons meedoen. Het gebeurt dus al, maar nog niet zoveel, omdat we nog aan het aftasten zijn. Ik wil daar ook nog wat de vrijheid in hebben om te zien of het klikt met bepaalde mensen."

Goddeau: Jullie zijn ondertussen al een klein jaar structureel gesubsidieerd.
Devillé: "We hebben een heel kleine structurele subsidie gekregen (4,5 miljoen frank, mvs), een rugzakje om wat dingen uit te proberen tijdens de komende vier jaar. Het kabinet heeft er de naam ‘structurele projectsubsidie’ op geplakt — iets dat eigenlijk niet bestaat — om te verklaren waarom het bedrag zo laag is. Je kunt er geen bergen mee verzetten, maar wel wat mee experimenteren. Onze opdracht is wat dingen uit te proberen en zo ons eigen parcours te zoeken."
"En dat loopt goed: stilaan zijn we wat krediet aan het opbouwen in de sector. Sinds we erkend zijn hebben we drie projecten gedaan waaronder de monoloog Mitrajet en de Paul Austerbewerking Schimmen. Dat laatste was een erg klein project, een specifiek onderzoek van vier regisseurs die een tekst bewerken en zelf ook spelen."
"De premisse was daar dat je op voorhand wist dat je geen acteurs ging zien maar vier regisseurs die hun werk presenteren. Je moest dus geen schitterende acteerprestaties verwachten, daar zat het onderzoek op voorhand al duidelijk in, al waren er mensen die dat niet zo interpreteerden. Het ging ons er om te bekijken hoe je een roman kunt theatraliseren zonder in grote dramatische ingrepen te vervallen. Hoe je dicht bij de sfeer van een boek kunt blijven en hoe je zoekt naar een verteltaal, hoe je kunt spelen met vertelperspectieven."
"Ons derde project was Vertigo, naar Hitchcock, wat vanuit dezelfde premisse vertrok en de bijkomende vraag inhield hoe nieuwe media te integreren zijn. Daar werkten we ook al met muzikanten en met film. Met die kleine subsidie hebben we toch drie voorstellingen kunnen maken, omdat die eerste twee ook echt erg low budget werden gehouden. Daarbij krijgen we nog wat bijkomende steun van de Stad Leuven en de Provincie Vlaams Brabant, wat ons toch iets meer ademruimte geeft."