Wayn Traub :: ''Porno-acteurs zijn interessante mensen''

Schilden, slipjes, tanks. Wayn Traub heeft er allemaal mee gewerkt. Sinds enkele jaren houdt deze veelbelovende beeldende kunstenaar zich echter ook met theater bezig. Meer nog: met zijn Mise-en-Traub-oefeningen en zijn Wayn Storm is hij zowat de aanvoerder van het jong geweld waar kunstencentrum Victoria geregeld mee uitpakt.

"Uw naam is als wijn: ze wordt beter met de jaren," zo vertrouwde Jan Hoet hem toe. Traub gaat er niet van zweven: "Ik vind dat niet belangrijk. Plezant is het wel, maar het is mijn betrachting niet." Toen hij tijdens de openingstentoonstelling van het Stedelijk Museum voor Actuele Kunst (SMAK) in Gent dagelijks een bonten wapenschild ging tonen werd hij ook door de pers opgepikt en sindsdien gaat het oerend hard. Voorstellingen in Frankrijk en Nederland, projecten voor Brugge en Kortrijk 2002: Wayn Traub trekt ten gesponsorde oorlog en u zult er niet aan ontsnappen. Voor dat alles rest echter nog één vraag te beantwoorden: wat hebben witte slipjes als artistiek statement nu eigenlijk te zeggen?

Wayn Traub: "Actie Onderbroek, waarbij ik over de hoofden van de Leuvense standbeelden een wit slipje trok, verwijst naar mijn stuk Wayn Storm waarin een meisje haar slipje uittrekt en over mijn hoofd drapeert. Dat is even erotisch als beledigend. Eigenlijk is dat heel vernederend. In de steden waar ik speel, zeker als ik er verschillende keren speel, wil ik van die acties doen omdat ik vind dat een kunstenaar niet zomaar een job doet — zijn stuk speelt — en weer weg is. Dat is een vorm van geldklopperij waar ik niet van hou. Ik sta voor een eigen visie op theater en kunst zoals beschreven in mijn manifest van het dierlijk theater. Ik maak geen kunst voor een publiek of een museum. Mijn theater is er in de eerste plaats voor mijzelf. Ik wil acties ondernemen die een statement zijn en terzelfdertijd dingen in vraag durven stellen. En als er nu iets niet in vraag wordt gesteld is het wel een museum en zeker een standbeeld."
"Daarom komen de wapenschilden constant terug bij mij. Ze staan voor wat kunst zou moeten zijn: iets waarmee je ten strijde trekt. Maar tergelijkertijd zegt zo’n blazoen heel veel over de drager ervan. Mijn acties zijn dan ook een oorlogsverklaring tegen dingen waar ik niet van hou."
"Het is nogal dubbel. Een wapenschild wordt enkel gedragen als je ten strijde trekt en weet dat je tegenstand gaat krijgen. Je kunt niet zomaar aanvallen, sowieso krijg je een slag. Het heeft twee dingen tegelijk: de aanval en de verdediging. Als kunstenaar ben ik een zachte aanvaller. Ik val aan, maar dat doe ik om afstand te kweken. Zo ook bij de onderbroekenactie en de SMAK-actie waar ik mij kantte tegen een typisch maatschappelijk gegeven. Musea en standbeelden zijn mausolea van het verleden, die bepaalde ideeën willen opleggen."