Fantastic Mr. Fox

Na The Darjeeling Limited trok Wes Anderson zijn stoute schoenen aan en waagde zich voor zijn eerste animatiefilm aan een adaptatie van Roald Dahls kinderboek Fantastic Mr. Fox. Hij koos voor de ouderwetse stop-motiontechniek, drukte zijn unieke stempel op de stijl en leverde een charmante prent af. Het nostalgische aspect weegt jammer genoeg niet door. De film mist de kracht om te schitteren en verloor bijgevolg bij elke prijsnominatie van zijn vernieuwende concurrent Up.

De bekende plot draait om de ambitieuze vos Mr. Fox die gehoorzaamt aan zijn instinct, vossenstreken uithaalt en drie gemene boeren (Boggis, Bunce en Bean) besteelt. In zijn enthousiasme sleurt hij fauna en flora letterlijk mee onder de grond en ontketent een wilde strijd tegen de mensheid.

Anderson integreerde gedichtjes, liedjes en hoofdstuktitels uit het boek, dikte het verhaal aan tot een langspeelfilm en voorzag een dramatischer einde. Het resultaat is meer afgerond dan het boek, maar bevat jammer genoeg ook een behoorlijk clichématige en moraliserende boodschap. Het tempo durft trouwens halverwege het verhaal zodanig te vertragen dat het soms zelfs wat saai wordt.

Zoals het een Andersonfilm betaamt, krijgen we wel een leuke avonturenfilm met actie en geweld, maar wordt ook het familieaspect duidelijk in de verf gezet. En daarin schuilt de charme. Bij de familie Fox zit er namelijk een serieuze haar in de boter. Mr. Fox wil per se de sociale ladder beklimmen en zet alles op alles om voortdurend zichzelf te overtreffen en zijn omgeving te imponeren. Mrs. Fox is de prestatiedrang en de stiekeme escapades van haar echtgenoot meer dan beu en hunkert naar rust. Hun zoontje Ash worstelt ondertussen met een minderwaardigheidscomplex en voelt zich voortdurend gekrenkt in zijn ego.

Niet alleen de issues keren terug, maar ook de typische stijl van de regisseur. Zijn tableau-achtige kaders vol weelderige kleuren blijken ideaal voor een animatiefilm. Daarnaast kan hij zijn eigenzinnige humor dit keer ook visueel ten top drijven. De figuurtjes ogen als popjes, maar denken op een behoorlijk intellectueel niveau. Ze voeren herkenbare, realistische en o zo menselijke conversaties. Als ze zich dan plots extreem dierlijk gedragen, zoals tijdens de versnelde schrokpartijen, is het pas echt lachen geblazen. Leuk om te weten: in de Engelstalige versie leent George Clooney zijn stem aan Mr. Fox (the perfect match) en spreekt Meryl Streep als zijn eega.

Wes Anderson maakt er graag een filmfeestje van. Dit keer laat hij de boel evolueren tot een heuse westernsfeer. Niet toevallig gekozen, met thema’s als eer, opoffering, bloedwraak en de botsing tussen natuur en civilisatie. Vooral vanaf de ontmoeting in de ciderkelder tussen Mr. Fox en de rat (met de gemene en lispelende stem van Willem Defoe) hangt er een vijandige ‘saloonspanning’ in de lucht. Dit charismatische personage introduceert op slag zoveel potentieel voor een geweldige show, krijgt hiervoor amper de tijd en sterft een tragische dood. Hij mocht gerust wat langer in de spotlight gestaan hebben. Later sluipt de camera door een schijnbaar slapend stadje, staan figuren in de aanvalspositie, klinken er westerndeuntjes en wordt de spanning opgedreven tot aan een schitterende shootout.

Fantastic Mr. Fox is een amusante film vol subtiele humor, aimabele figuren en mooie beelden, maar mocht hier en daar wat wilder en gewaagder geweest zijn. Het tempo en de spanning staan niet strak genoeg en kennen te veel ups en downs. Bovendien zou vooral een dark side, zo eigen aan Roald Dahls kinderboeken, alles wat minder braafjes gemaakt hebben.