|
Flink een jaar na de toepasselijk genaamde Willie Nelsontributeplaat To Willie pakt Matthew Houck uit met een volgende Phosphorescentplaat. Geen wonder dan ook dat Here’s To Taking It Easy een logische voortzetting van dat project is. Goddeau knikte goedkeurend, en nodigde Phosphorescent uit om op het achtste verjaardagsconcert in STUK ten dans te spelen. En wat hoort daarbij? Een interview, jawel!
 goddeau: Eigenlijk ging deze plaat nog sneller na To Willie volgen hé? Dat is duidelijk niet gelukt?
Houck: "Niet echt. Toen ik dat beloofde was de plaat geschreven, maar moest hij nog opgenomen worden, en dat heeft langer geduurd dan verwacht. Normaal was het plan ook dat To Willie een kleinere release zou zijn, waar ik niet veel rond zou touren. Dat draaide ook lichtjes anders uit, en uiteindelijk hebben we een serieus eind getourd met die plaat. Pas toen ik daarvan terug was, kon ik aan deze plaat beginnen."
"Die plaat vol Willie Nelsoncovers heeft zeker zijn invloed gehad op Here’s To Taking It Easy. Een nummer als "Heaven, Sitting Down" is daar zeker door veranderd. Belangrijker was echter het touren met To Willie . Het was de eerste keer dat ik zo lang met dezelfde mensen samen heb gespeeld en dat het zo goed was. We kwamen terug en wisten heel goed hoe we samen moesten opnemen."
goddeau: Dit is je eerste groepsalbum?
Houck: "Ja, toch wel. Natuurlijk gaat het nog steeds om mij en mijn songs, maar er is meer groepsgeluid aanwezig dan ooit. Al zat ik toch grotendeels alleen in de studio, urenlang. We hebben de nummers in drie dagen live neergelegd, daarna heb ik er thuis zes maanden aan gewerkt in mijn eigen studio, terwijl ik af en toe iemand terugriep om een pianolijn opnieuw te spelen. Zo werd het uiteindelijk een heel andere plaat dan hij aanvankelijk leek uit te draaien. Nochtans is het niet mijn eerste plaat die zo vol klinkt, maar de meeste mensen hebben me leren kennen met Pride, dat een heel kaal geluid had. De drie platen daarvoor waren ook heel vol."
goddeau: Eigenlijk hoor ik bijna geen link meer qua klank tussen Here’s To Taking It Easy en je kale doorbraakplaat Pride.
Houck: "Daar ben ik het niet mee eens, maar misschien is het objectief gezien wel waar."
goddeau: Here’s To Taking It Easy is een heel traditionele plaat. Wat trekt je aan in dat geluid?
Houck: "Geen idee. Het klopt wel wat je zegt, hoor. Ik werd in die tijd ook heel hard aangetrokken door dat soort platen uit de mid-seventies; zowel de rockplaten als de meer laidback singer-songwriters. Dat zijn geen kale platen, er gebeurt heel wat, maar toch klinken ze spaarzaam en eenvoudig. Terwijl ze dat helemaal niet zijn. Ze doen erg complexe dingen die erg vlot klinken. Dat is een verdomd knappe truuk, die ik ook eens wilde proberen."
goddeau: Wat trok je eigenlijk aan in de figuur van Willie Nelson?
Houck: "Mijn vader had een cassette met zijn grootste hits, en dus zijn zijn nummers ongeveer mijn oudste muzikale herinnering. Ik weet nog dat ik daar echt door gefixeerd was, die trage triestige countrysongs die zo majestueus waren. Je kunt van die nummers hebben die je vroeger goed vond en als je ze later hoort absoluut waardeloos vindt, maar dié songs, die zijn me altijd bijgebleven."
goddeau: Was het moeilijk om ze je eigen te maken toen je aan die plaat begon?
Houck: "Absoluut niet. Op één song na heb ik ze zelfs niet opnieuw beluisterd voor ik begon. We hebben ze gewoon opgenomen, en een paar maand later klonken ze als Phosphorescent."
12 May 2010 |
