|
 goddeau: In discussies over hoe slecht en opgefokt luid platen vandaag de dag klinken, worden dat soort seventiesplaten altijd naar voor geschoven als toonbeeld van hoe het wel moet. Heb je er een idee van wat men toen deed om zo’n mooi geluid te bereiken?
Houck: "Je hebt gewoon geen platen meer als dat soort vandaag de dag. Veel platen tegenwoordig hebben gewoon geen goeie klank, hoe goed de songs ook zijn, en ik wilde echt een mooi geluid op deze plaat. Het moet te maken hebben met de technologie die veranderd is en het is moeilijk die klok terug te draaien. Zeker met digitale apparatuur krijg je dat soort geluid niet meer. Maar het heeft ook met werk te maken. Er kruipt veel tijd en kennis in om dat soort mix te bereiken."
"Met de technologie van vandaag kan iedereen zich engineer wanen en een plaat opnemen, maar toen moest je verdomme goed weten wat je deed om een plaat op te nemen. Die mannen waren gewoon héél goed in hun job. En die kennis gaat langzamerhand een beetje verloren, vrees ik. Maar het is natuurlijk geweldig dat iedereen nu een plaat kan opnemen. Dat is niet slecht. Het is gewoon anders."
"Wat mij aantrekt in die seventiesplaten is het geluid, maar ik denk niet dat ik typische seventiessongs schrijf. Ik wilde ze gewoon zo opnemen. Een beetje countryachtig? Ja, ik wilde absoluut een plaat opnemen die klonk als een klassieker: zo rechtlijnig en toegankelijk als Phosphorescent ooit zou kunnen zijn. Maar het was niet de bedoeling om een eerbetoon te schrijven aan de platen uit mijn jeugd. Eerder aan die platen die ik de laatste vijftien jaar heb ontdekt."
goddeau: Tekstueel klinkt de plaat alsof je met een gebroken hart zat.
Houck: "Ja, dat klopt. Heel wat songs dateren uit een tijd dat ik het einde van een relatie moest verwerken. Vind je dat er schuldgevoel door klinkt? Misschien wel, niet zozeer verontschuldigend, als wel meevoelend. Natuurlijk liep het fout omdat ik voortdurend op tour was, dus het is geen wonder dat ik het ook voortdurend over onderweg zijn heb. Ik had tien maanden van de twaalf getourd, dat jaar, had geen eigen huis meer, … het kon niet anders dan in de teksten eindigen."
goddeau: Hoe past de titel Here’s To Taking It Easy bij de songs?
Houck: "Het was het eerste dat ik neerschreef, en lange tijd was er zeker geen sprake van dat dat de titel van de plaat zou worden. Het was een soort herinnering aan mezelf om het rustig aan te doen in die tijden van liefdesverdriet. Als een soort weigering om het niet kalm aan te doen. Ik had nogal de neiging om me alles aan te trekken en veel hooi op mijn vork te nemen, en ik moest mezelf even aanmanen dat niet te doen."
goddeau: Tot slot: Jullie hebben naar het schijnt een vrij stevige tourreputatie als het gaat om drank en drugs. Moeten we onze dochters en lieven opsluiten als jullie naar Leuven komen?
Houck: "Yeah. We proberen wat te minderen tegenwoordig. Tja, de levensstijl van het touren leent zich er ook gewoon te goed toe hé. Maar je mag ons zeker de betere cafés leren kennen in Leuven. Graag, zelfs!"
12 May 2010 |
|
