 goddeau: Hoe besloot je welke songs op de plaat hoorden, en welke niet?
Monroe: "Dat was niet gemakkelijk, niet? Op zo’n moment, dat je met vijftien songs zit waar je als band erg tevreden van bent, komt een management goed van pas om de knoop door te hakken. Als zij er niet waren, dan hadden we een heel lange plaat uitgebracht. Voor ons was dat ok, we vonden toch alles goed. Maar dat zou niet goed geweest zijn."
Barrett: "We hebben een fantastisch management, en via ons nieuw label Columbia hadden we ook contacten met Rick Rubin. He is fucking nuts. Hij zond ons emails met tips, zei ons welk nummer volgens hem wat nodig had."
goddeau: Had hij gelijk?
Barrett: "Most of the fucking time, yeah."
Monroe: "Hij heeft een mooie staat van verdienste hé."
Barrett: "Wat de plaat niet heeft gehaald, komt waarschijnlijk op een EP, maar we gaan die songs zeker gebruiken. Ik ben het in elk geval eens met de meeste keuzes die gemaakt zijn. Natuurlijk moet je af en toe een harde beslissing treffen over wat het sterkste materiaal is."
goddeau: Je bent nu overgestapt naar een major label. Was dat een moeilijke beslissing?
Barrett: "Dat was een verschrikkelijk grote stap voor ons. Ben heeft met ongeveer iedereen gesproken die rondloopt in de muziekbusiness, en gelukkig is hij ook een erg goeie zakenman: hij ging echt niet in een overeenkomst stappen, als hij niet overtuigd was dat het de juiste beslissing was. Het was ook niet alsof we echt op zoek zijn gegaan naar een grotere platenfirma, want we zaten best goed bij SubPop. Maar als iemand je de deal voorstelt waar je naar op zoek bent, eentje die een stap vooruit is, dan neem ga je daarvoor."
goddeau: Ik zie het tegenwoordig regelmatig gebeuren dat grotere indieacts na één of twee succesvolle platen door een major worden opgepikt, maar na één plaat waar huizenhoge verwachtingen worden rond gecreëerd, opnieuw gedropt worden. Heb je geen schrik voor zo’n scenario?
Barrett: "Totaal niet. Ik zie het gewoon als een grote kans. Voor mij was de grote reden om met Columbia – en dus Sony — in zee te gaan, dat we zo gegarandeerd meer mensen bereiken. De plaat zal op veel meer plekken te krijgen zijn. Infinite Arms komt trouwens ook uit op Fat Possum en op Ben’s eigen label, dus het is niet zo dat we bij een groot monster zitten. Dàt is een ander soort spel, dat is waar. Als je denkt aan al die maatpakken die tegenkomt, dan is het beangstigend, omdat er zo op je wordt gefocust, je plots zo belangrijk bent, maar het je moet jezelf gewoon voorhouden dat het in je eigen belang is."
goddeau: Tot slot: Ik kon daarnet een stukje van jullie soundcheck in de Botanique meepikken, en het blies me opnieuw helemaal weg hoe straf jullie geluid live is. Alsof jullie een soort magie weten te creëren.
Barrett: "We worked or asses off to get where the liveshow is now. Het wordt nu pas beter en beter. De man die onze geluidsmix doet, doet dat ook voor Pearl Jam en hij is geweldig. Daarnaast zijn we ook als band aan het groeien. We hebben daar echt ook hard aan gewerkt. Niemand wil zich slecht voelen na een optreden, en we hebben lang het gevoel gehad dat het nog niet helemaal dat was. Zo’n avonden hebben we natuurlijk af en toe nog, maar minder vaak."
"Weet je wat het is? We houden enorm van muziek spelen, en s´men spelen, en dat is in veel groepen niet het geval. Het zou niet mogen, maar het gebeurt. Wat mij gelukkig maakt, is elke avond samen met deze kerels te mogen spelen. Voor mij is dat de reden waarom het live zo goed werkt: hoe graag we elkaar zien als mensen, als de halve familie die we zijn. En dat voel je bij onze optredens."
Monroe: "Daar ben ik het honderd procent mee eens."
19 May 2010 |
|
