Duke Special :: “Mijn uiterlijk is een statement”

goddeau: De nummers op The Stage, A Book And The Silver Screen zijn niet echt makkelijk te noemen en zitten boordevol links. De luisteraar moet over heel wat achtergrondkennis beschikken om dat allemaal te kunnen vatten. Denk je niet dat veel mensen jouw muziek nooit zullen beluisteren, net omdat ze die inspanning niet willen leveren?
Wilson: Of het geen beter idee was om meer radiovriendelijke muziek te maken? Dat denk ik niet. Kijk, mijn vorige twee albums waren traditioneler, met singles en zo. Ik wil vooral blijven groeien. Voor dit album wilde ik niet terug gewoon radiomuziek maken. Ik was op zoek naar meer. Als je niet in de anonimiteit wil verdwijnen, moet je als artiest blijven evolueren, blijven veranderen. Soms is dat een sprong in het donker, maar op lange termijn pluk je daar de vruchten van. Het volgende album dat ik maak zal opnieuw anders zijn, al zoek ik waarschijnlijk terug naar een formule die muziek met andere vormen van kunst verbindt.

goddeau: Je houdt ervan om muziek te combineren met andere kunstvormen?
Wilson: Dat is enorm belangrijk. Het is zo interessant en verrijkend als verschillende vormen van kunst samenkomen, dat biedt echt een onschatbare meerwaarde. Het biedt je de kans om een eigen stem te vinden, om origineel te zijn. Ik zoek mijn inspiratie op plaatsen waar de verschillende kunstvormen elkaar overlappen, waar ik muziek kan combineren met iets anders. Literatuur, theater, fotografie, noem maar op: het zijn voor mij onuitputtelijke bronnen van creativiteit. Een continue stroom van nieuwe uitdagingen die slechts een handvol artiesten willen of durven bevaren.

goddeau: Er is te weinig originele muziek?
Wilson: Nu moet ik goed opletten wat ik zeg (aarzelt even). Ik hou van enorm veel muziek en van alle genres. Als muziek goed gemaakt is en mij kan raken zul je me nooit horen klagen. Maar zeg nu zelf, op de radio hoor je enorm veel gelijksoortige muziek. Veel muziek heb je al honderden keren eerder gehoord, alsof er slechts één formule is om tot een goede song te komen. Die muziek kan mij niet raken, die muziek schiet haar doel voorbij. Ik wil dat muziek recht naar mijn hart schiet, me bij de strot grijpt, me meevoert. Muziek moet eerlijk zijn, en authentiek, vanuit de ziel. Men moet er waarde kunnen aan hechten, zich er emotioneel bij betrokken voelen. Natuurlijk is er ook zo’n muziek, ik ben de laatste om dat te ontkennen. Er is zelfs ontzettend veel originele en goeie muziek, maar wat je op de radio hoort is voornamelijk eenheidsworst. Met die vormen van muziek heb ik liever niets te maken. Voor mij is muziek kunst.

goddeau: Welke artiesten maken in jouw ogen dan wel kwalitatieve muziek?
Wilson: Mijn grootste voorbeelden zijn artiesten als John Lennon, Elliott Smith, Leonard Cohen, Tom Waits, Nick Cave, … Zij maakten mij tot wie ik vandaag ben. Het zijn niet toevallig stuk voor stuk artiesten die reeds hun strepen hebben verdiend en een lange carrière hebben uitgebouwd. Dat is wat ik ook wil. Ik wil geen eendagsvlieg zijn. Mocht ik kunnen kiezen met wie ik mijn volgende plaat opneem dan kies ik resoluut voor Stephen Merrit van de Magnetic Fields. Enkele weken zag ik hem voor het eerste live, in New York, en wat hij doet is echt geweldig! Een andere droom is om met een groot orkest te touren. Het moet fantastisch zijn om te zingen voor een publiek met zo’n orkest in je rug.

goddeau: Tot slot: met je warrige rastakapsel en donkere oogschaduw zie je er niet bepaald alledaags uit. Hoe reageren de mensen wanneer ze jou voor het eerst in levende lijve zien?
Wilson: Sommigen schrikken inderdaad (lacht). Ik maak eerder ’brave’ muziek, het publiek verwacht dan ook dat een keurige kerel die nummers zingt. Als er dan plots zo’n monster voor hun neus staat, is dat toch even slikken. Ik hou ervan om mensen te provoceren. We worden voortdurend met allerhande vooroordelen geconfronteerd, en veelal gebeurt dat zonder dat we het beseffen. Ik wil niet vastgepind worden. Ik wil aantonen dat het ook anders kan. In die zin is mijn uiterlijk een statement. Iedereen moet kunnen doen waar hij of zij zich goed bij voelt. We moeten eens meer buiten de hokjes durven kleuren!