Robin Hood

Crisis in ’t stad, Hollywood haalt nog maar eens een succesformule van stal. Oscarwinnend regisseur: check. Duurbetaalde acteurs: check. Resultaat: chipsverterend entertainment. Check.

Waren we financieel journalisten, we zouden denken dat Robin Hood uitsluitend voor het geld was gemaakt. Als dit een poging is van Ridley Scott om zijn succes van tien jaar geleden te benaderen, dan levert hij toch wel een erg flauw afkooksel af. Vijf Oscars won hij met zijn Gladiator en dat was behoorlijk terecht. Het gevolg was een historische hype in Tinseltown waar zelfs de meester zelf niet tegen bestand bleek. Vijf jaar na Gladiator maakte hij het degelijke, doch weinig memorabele Kingdom Of Heaven — iemand nog een idee waar die film over ging? — en nog eens vijf jaar later lapt hij het ons opnieuw. Robin Hood. Even degelijk entertainment, even snel vergeten.

Het is niet eerlijk om van een regisseur te verwachten dat hij meer dan een keer in zijn leven een voltreffer als Gladiator voor elkaar krijgt. Scott maakt het ons echter wel erg moeilijk om niet te vergelijken. De stijl van de film is gelijkaardig, van de epische muziek tot de beelden met grootse, natuurlijke landschappen en gebalde oorlogstaferelen. Maar vooral is er weer die verschijning van Russell Crowe. Ook al doet hij dat goed als Robin Hood, we zien nog steeds gladiator Maximus voor ons. De twee personages tappen dan ook uit hetzelfde vaatje: ruwe soldaten die het niet getroffen hebben met hun lot. Eerst is er de familiegeschiedenis — Robin verloor al jong zijn vader — en dan de degradatie in de maatschappij: van soldaat naar een vogelvrij verklaarde outcast.

Gelukkig behoudt Robin Longstride — zoals Robin echt heet — zijn eer en geweten, en handelt hij zoals een eerlijk man dat zou doen. Om te beginnen brengt hij het zwaard van de vermoorde Sir Robert Loxley terug naar diens vader. Zo belandt hij niet alleen in de armen van Marion Loxley (Cate Blanchett), maar ook in het epicentrum van de woelige Engelse politiek. Nadat koning Richard Leeuwenhart in Frankrijk is gesneuveld, heeft zijn broer Jan immers de troon voor zich gekregen. Zijn hebzucht brengt echter de noordelijke baronnen in opstand. En net wanneer deze burgeroorlog op uitbreken staat, wil koning Filips met zijn Franse leger Engeland binnenvallen. De taak is aan Longstride om de verdeeldheid in Engeland tijdelijk op te lossen en met een eengemaakt leger de Fransen te verslaan.

De story achter Robin Hood heeft weinig om het lijf. Daarbij komt een hele resem personages voorbij, maar is geen enkel daarvan degelijk uitgewerkt. De meeste ervan zouden nochtans interessant kunnen zijn: bij zowat allemaal twijfel je eraan of ze nu eigenlijk goed zijn of slecht. Maar doordat er, behalve bij Robin en Marion, zo weinig tijd wordt genomen om ze deftig aan het publiek voor te stellen, krijg je nooit helemaal vat op al die personages. Broeder Tuck vervalt tot een ietwat achterlijke dronkaard, koning Jan is de karikatuur die enkel seks en geld wil, en zo gaat die opsomming haast eindeloos door.

In feite combineert Robin Hood niet een maar twee bekende succesformules van Hollywood. Een ervan is het historische epos, de ander is de prequel. Batman Begins, Superman Returns of Hannibal Rising bewezen al dat de kijker graag te weten komt waar zijn bekende helden vandaan komen. Zo is deze Robin Hood ook vooral het verhaal van voor de legende. Op het einde verenigt Robin zich met de jonge oorlogswezen die in het bos leven en de rijke dorpen plunderen: het ontstaan van de Merry Men zoals we ze kennen. Maar Robin Longstride is al van meet af aan teveel een held om zijn groeiproces interessant te kunnen maken.

Weinig memorabels dus aan deze Robin Hood, al wil dat niet zeggen dat de film niet kan boeien. Ridley Scott weet hoe hij een verhaal moet vertellen, zelfs als het flinterdun is. We hebben ons twee uur lang niet verveeld, maar daarmee is alles ook gezegd.