DOUR: Shining :: ''Denken, schrijven, schrappen, bewerken, herschrijven''

De avontuurlijke muziekliefhebber voor wie het allemaal niet zot genoeg kan zijn, kwam begin dit jaar aan zijn trekken met Blackjazz, een album dat zelfs naar Shinings excentrieke normen een ongehoorde mindfuck was. In de aanloop naar het Roadburnfestival voelden we voorman en multi-instrumentalist Jørgen Munkeby aan de tand over hoe die waanzinnige muziek tot stand kwam.

goddeau: Eerst en vooral: proficiat met Blackjazz, het is een knaller van formaat geworden! Denk je ook niet dat het wat ironisch is: hoe extremer de muziek wordt, hoe meer erkenning je krijgt? Over Blackjazz wordt immers geschreven op metal-, pop- én jazzsites.
Munkeby: "Leuk om te horen dat je de plaat goed vindt. Het is inderdaad cool om te zien dat we een steeds groter publiek krijgen, ook al is de muziek extremer dan voorheen. Ik ben ook heel tevreden met de aandacht van mainstream- en jazzpublicaties. Het is een goed vooruitzicht. Maar als je naar jongere muziekfans kijkt, dan maakt het hen vaak niet uit wat voor genre je speelt. Ze willen geweldige en opwindende muziek horen, hoe je het ook wil noemen, dus ik ben eigenlijk niet echt verbaasd dat Blackjazz in uiteenlopende publicaties opduikt. We zijn uiteindelijk ook heel toegewijd bezig met onze muziek en de meeste muziekfans appreciëren die houding wel."

goddeau: Het album voelt aan als een logische volgende stap, maar dan wel alsof je er ook een paar hebt overgeslagen. Klonken sommige platen als die van avontuurlijke jazzcats met een zwak voor metal/rock, dan klinkt Blackjazz als het werk van metalheads met een interesse voor extreme muziek en bijkomend, jazz. Kan je je daar in vinden?
Munkeby: "Ik kan me alleszins vinden in je beschrijving van de vorige platen. Ik sluit me ook aan bij die van Blackjazz, al denk ik dat geen enkele metalhead die plaat had kunnen maken zonder een serieuze jazzstudie, hoe sterk hun interesse in extreme muziek ook was. Er zijn veel hedendaagse metalbands die van metal weg evolueren in een jazzrichting. Maar de meeste bands klinken ook zo: metalheads die jazz ontdekken. Ik denk dat wij toch van een andere kant komen. We startten tien jaar geleden als akoestische jazzband en hebben het omgekeerde parcours afgelegd, van jazz naar metal. Ik denk dat die unieke evolutie ons een iets andere expressie geeft.
Ik ga er wel volledig mee akkoord dat het jazzonderdeel meer een nagedachte is op Blackjazz. Het is misschien wel belangrijk om te vermelden dat alle bandleden ook zijn opgegroeid met rock en metal. We luisterden allemaal naar Death, Sepultura en Entombed voor we jazz kenden. Toen ik een jaar of tien was ben ik saxofoon beginnen spelen en tussen m’n 14e en 21e heb ik m’n leven aan jazz gewijd. Het was in die periode dat we de band opgericht hebben en dat is waarom we Shining oorspronkelijk als een jazzband beschouwen.
Wat je zegt over die stappen overslaan: daar kan ik inkomen. Blackjazz is immers totaal andere koek dan Grindstone. Maar al die veranderingen en ontwikkelingen zijn heel geleidelijk gekomen. Er zat drie jaar tussen de albums, plus we hebben ook nog het ’Armageddon Concerto’ gedaan, dat we componeerden en gespeeld hebben met Enslaved in 2009, en dat zou wel eens de ontbrekende schakel kunnen zijn tussen Grindstone en Blackjazz."