Wolf Parade :: ''Als het niet dansbaar is, is het waarschijnlijk niet leuk om elke avond te spelen''

Vijf jaar geleden leek Wolf Parade zo’n bandje dat mee op de Arcade Fire-trein van het muzikaal overenthousiasme sprong, maar lang duurde het niet voor de groep een volstrekt unieke smoel ontwikkelde. Ook op Expo 86, album nummer drie, hameren en kronkelen de songs zich een weg tot diep in je hersenpan. "We hadden lang niet meer samengespeeld. We hadden goesting."

Als ze er zelf niet zo verdomd bescheiden over zouden doen, zou je Wolf Parade een Canadese supergroep kunnen noemen. Met twee songschrijvers die hun tijd verdelen tussen deze groep en andere straffe projecten als Sunset Rubdown of Handsome Furs en een bassist die in Hot Hot Heat zat, bulkt de groep van het talent, en dat bewijst zich al drie albums lang. Ook het nieuwe Expo 86 is zo’n straffe plaat, boordevol grillige, uptempo indiesongs. Maar wacht eens. Hebben de Canadezen ook zoiets als een gedeeld expoverleden?

"Klopt", zegt toetsenist-frontman Spencer Krug: "Voor onze generatie is die wereldtentoonstelling in Vancouver het bepalende onderscheid. Je bent op Expo 86 geweest of niet. Iedereen die we kennen of ooit gekend hebben, was daar. Ik zie nog voor me hoe al die kinderen daar rondrenden. In Canada is het een belangrijke collectieve herinnering. Het grapje uit de tekst bij de plaat, dat we daar Wolf Parade als kinderen gevormd hebben, gaat dan ook al lang mee binnen de groep." "Het was het moment dat Vancouver een belangrijke stad werd, en de westkust van Canada niet langer afgelegen frontier land was", vult bassist Dante DeCaro aan.

Dat het zo’n uptempo plaat is, laten we vallen. Krug moet even grijnzen. "Volgens Dan lijkt het wat op jaren tachtig cokerock." DeCaro valt bij: "Ken je dat? "The Heat Is On" van Kenny Loggins, dat soort; muziek om hard op te rijden. Er zijn riffs op deze plaat die me doen denken aan lange ritten door de woestijn terwijl je de wereld de middelvinger geeft." Krug: "Huey Lewis And The News is nog zo’n artiest. Dan (Boeckner, gitarist en andere songschrijver, mvs) brengt die typische jaren tachtig hardrock wel in onze sound binnen. Simpele, repetitieve riffs. ’t Is een rockplaat."

"Het was niet bepaald het plan om zo’n harde plaat te maken", gaat Krug verder. "Maar we hadden lang niet meer samengespeeld en toen we opnieuw samenkwamen was het dan ook met heel wat goesting. Het werd meteen vrij stevig en luid. We hadden die verlossing die eens stevig rocken geeft, allemaal gemist. Al onze andere projecten zijn een stukje minder uptempo, rockend en bombastisch. Het lijkt me dan ook maar natuurlijk dat als we eens bij elkaar zijn, we eens lekker stevig doorgaan en niet iets bombastisch maken. Als we voortdurend zouden samenspelen zou dat misschien anders zijn, zou er meer rustige stuff op de plaat staan, maar dat gebeurde deze keer niet."

"We wilden ook dat het snel ging", zegt hij. "Vorig jaar in november zijn we begonnen met schrijven, we namen een paar weken vakantie rond kerst, en eind februari was de plaat klaar. Zo moest het zijn: we wilden de spontaniteit bewaren en niets overdenken, onze instincten vertrouwen." "Dat leverde een andere plaat op," vindt DeCaro, "ze is meer gefocust. Er is meer samenhang."

"Het had een dubbelalbum kunnen worden", geeft Krug plots toe. "We hebben er lang over gedaan om te beslissen wat het nu zou worden. Maar de songs zijn zo al lang en veelgelaagd, en zelfs wij vinden de plaat zoals ze nu is al meer dan genoeg. Tegen het elfde nummer ben je echt wel klaar. Maar we hebben een drietal andere songs waar we nog iets mee kunnen doen: misschien brengen we ze op een ep uit of op een splitalbum met een andere groep. Combineren met songs van onze zijprojecten? Dat gaan we niet doen, neen. We hebben sowieso geen materiaal van die groepen opzij staan."