LES ARDENTES 2010: zaterdag 10 juli

Een dag pauze en een busrit from hell later, zijn we klaar voor Les Ardentes dag drie. Op het programma: baardige heren, blote bovenlijven, artiesten die zowat rechtstreeks uit het ziekenhuis kwamen en zweet, véél zweet.

De folkies van Tunng staan een beetje verloren in de gigantische hangar die HF6 is, maar dat lijkt hen niet te deren: de band is vandaag in supervorm, amuseert zich te pletter en straalt dat ook uit. Zaten het geluid en de samenzang tijdens zijn passage op Les Nuits Botanique niet altijd even goed, dan is daar vandaag niets meer van te merken: een broeierig “Tale From Black” en het van vrolijke elektronica voorziene “Woodcat” tonen dat dit een hechte band is, die op elkaar ingespeeld is en die er ook echt zín in heeft.

“Il fait très chaud ici à Liège”, weet frontvrouw Becky Jacobs te melden, en dat is nog een understatement. De met baarden en lange lokken getooide mannelijke bandleden krijgen het zweet nog amper weggewist, maar in een onvervaarde poging om te tonen dat zoiets hen niet zal tegenhouden, gooien ze er meteen hun meest energievretende nummer tegenaan. “And By Dusk They Were In The City” is met zijn elektrische gitaar en twee melodica’s een mysterieuze en lichtjes dansbare instrumental waarop het goed mee voettikken en hoofdknikken is (meer inspanning zou op dit moment te veel zijn), met het soort foute gitaarsolo dat het in deze festivalsetting bijzonder goed doet.

Weg met de lievigheid dus, en daar is volgens zanger-gitarist Mike Lindsay een goeie reden voor: “J’adore la musique of Motley Crüe”. Al is daar in het schattig huppelende “Hustle” niet zoveel meer van te merken: het nummer slaagt er met moeite in Adam Green te overstemmen die in de naburige Aquariumzaal het beste van zichzelf staat te geven. Een stampend, gloedvol “Bullets” mag de set afsluiten, en levert een in deze hitte haast onverantwoord enthousiast applaus op. Niet meer dan terecht, al was het maar voor het bewonderenswaardige uithoudings- en aanpassingsvermogen van de groep.

We gaan dan maar meteen even kijken wat die Adam Green precies aan het uitvreten is. Niets nieuws onder de zon daar in het Aquarium (dat zijn naam niet gestolen heeft, getuige de hoge vochtigheidsgraad), met een Green die zelden de juiste noten weet te raken en qua uitstraling wat wegheeft van Big Bang Theory’s Howard Wolowitz. U trekt zich daar en masse geen fluit van aan: Green (die vaker voor dan óp het podium staat) wordt letterlijk op handen gedragen tijdens zijn uitstapjes in het publiek, al is een halfblote, glibberige Adam Green voor sommigen toch net iets te onsmakelijk. Meer publieksspelletjes tijdens afsluiter “Jessica”, waarbij Green met zijn microfoon de voorste rijen intrekt, om vervolgens zo veel mogelijk regels aan enkele schreeuwende fans over te laten. Tien minuten voor tijd houdt Green het alweer voor bekeken, en ook wij hebben na het trommelvliesverpulverende geluid tijdens “Dance With Me” (had de geluidsman misschien een zonneslag?) nood aan wat rust en zachtheid.

Geen beter duo dan broer en zus Angus And Julia Stone om daar voor te zorgen. Tijdens de opvallend korte set van de Australische bloemenkinderen neemt Julia -- gehuld in een enkellange jurk en met een bloem in het haar, waardoor ze helemaal het kleine zusje van Melanie lijkt -- duidelijk het voortouw. Ze spreekt het publiek toe met haar kinderlijk charmante stemgeluid, en zorgt in haar eentje voor het grootste “Que?”-moment van de dag. Daarvoor heeft ze niet veel meer nodig dan haar akoestische gitaar en “a song from a musical”. De musical in kwestie heet Grease, en Julia brengt een aarzelend, ingetogen “You’re The One That I Want”. Niet meteen een versie waarop uw tantes en nonkels zouden gaan rock-‘n-rollen, maar op een bevreemdende manier wel mooi.

Het meisje ziet er ook niet uit alsof ze weet wat te doen met een elektrische gitaar, maar bewijst schattig glunderend in het door Angus gezongen “Yellow Brick Road” dat ze meer kan dan wat akoestisch kampvuurgitaar spelen. Het brengt ook enige vaart in de set, want hoe mooi nummers als “And The Boys” (waarbij haar krakende zang de nodige verschrikte hilariteit uitlokt in het publiek) of “Big Jet Plane” ook zijn, het blijft compleet onschadelijke muziek die gerust wat peper zou kunnen gebruiken. Toch is de lieve samenzang en het gedempte trompetspel in “Mango Tree” wondermooi, en ook de Dylaneske mondharmonica in “Just A Boy” weet te bekoren. Een ernstig gebrek aan ballen, dat valt niet te ontkennen, maar op een zomernamiddag als deze gedijt dit soort woozy folk wonderwel.

Van de brandende zon keren we terug naar het duistere Aquarium, alwaar Yacht zich opmaakt om voor het (door velen jammerlijk gemiste) feestje van de dag te zorgen. De hyperkinetische frontman Jona Bechtolt maakte ooit nog deel uit van electropopproject The Blow, maar concentreert zich nu samen met Claire L. Evans op het meer funky Yacht. Alles is in het werk gesteld om een echte show te brengen: Bechtolt en de heren achter de bas en het drumstel zijn uitgedost in strakke pakken (Bechtolt in het wit, de andere twee zwart), de androgyne Annie Lennoxachtige Evans rekt zich nog eens uit in haar aerobicoutfit, en de projecties spuien boodschappen als “Yacht is not a cult”.

Wat volgt, zijn dansjes die doen denken aan wat The Confetti’s tijdens “The Sound Of C” deden (en dat is positief bedoeld!), met op de achtergrond de stotterende disco van opener “Ring The Bell” (met instant meezingbaar refrein: “Will we go to heaven / Or will we go to hell? / It’s my understanding / That neither are real”). De spastische moves van Bechtolt zijn helemaal niet meer bij te houden tijdens de funky electro van “It’s Boring / You Can Live Anywhere You Want”. Evans declameert als was ze Anne Clark, de bas draait overuren en de heftige gitaarpartij werkt danig in op heupen en benen. Stilstaan is onmogelijk, en aangezien we toch al allemaal stinken, kan dat extra zweet er nog wel bij.