LES ARDENTES 2010: zaterdag 10 juli

Tekstueel heeft het viertal een ietwat ongezonde fascinatie voor de dood en het hiernamaals, wat mag blijken uit nummers als “The Afterlife” en “B-Side Suicide”, dat met zijn “Blow your brains out / Do the Kurt Cobain” van een wel erg fout refrein voorzien is. Catchy synths, dat dan weer wel. Want hoe duister de teksten ook mogen zijn, het blijft allemaal uiterst dansbaar. Met de poppy afsluiter “Psychic City (Voodoo City)” krijgen we bovendien het onnozelste meezingmoment van de dag. “Ayayayay / Huh! / Ayayayay / Uh-oh!”: u brult het vol passie mee, en toegegeven, wij ook. Wat een feest.

Van het feest van de dag naar de (op zijn minst halve) teleurstelling van de dag: het altijd onzekere Babyshambles. Frontman Pete Doherty werd enkele dagen tevoren nog opgenomen in het ziekenhuis, maar daar was op het podium van Les Ardentes niet zo veel van te merken: Doherty zag er vrij gezond uit in zijn maffioso-outfit (zwart pak, wit hemd, rieten hoedje en stevige ketting om de hals), ondanks de wat dwaze blikken die hij aanvankelijk het publiek in werpt. Dat publiek blijkt ook bijzonder religieus aangelegd: Doherty is voor hen nog steeds een halfgod, ook al is Babyshambles in de verste verte niet te vergelijken met de ondertussen haast mythische Libertines.

Maar we zijn hier niet om de vergelijking met opgedoekte bands te maken. Wat telt, is wat zich hier vanavond afspeelt. En dat is aanvankelijk niet veel: “Delivery” is een gedroomde opener, maar Doherty’s karakteristieke stem verdwijnt wat in het bandgeluid, dat nog het best als “rommelig” geklasseerd kan worden, met nummers die net iets te vaak onderling inwisselbaar lijken. Om de aandacht daarvan af te leiden, heeft Babyshambles vandaag twee danseressen meegebracht, die gehuld in zwarte petticoats en Union Jacktopjes het beste van zichzelf (en dat is ook al niet veel) mogen geven, onderwijl zwaaiend met de Britse vlag. Ze treden een eerste keer aan tijdens “There She Goes”, maar kunnen niet verhullen dat Doherty nogal gebrekkig gitaar staat te spelen, en dat de drummer af en toe in een geheel ander nummer lijkt te zitten. Bij hun volgende passages (onder andere een volslagen overbodige interventie tijdens Libertinesklassieker “What Katie Did”) hopen we eigenlijk vooral dat ze gauw van het podium zullen stuiken.

Het The Jam-achtige “Baddies Boogie” is een eerste lichtpuntje in de set: Doherty lijkt wat meer vat te krijgen op stem en gitaar, en ook de rest van de band zit steeds meer op één lijn. Meteen daarna wordt “Albion” bovengehaald, en dat is net als het later gespeelde “Killamangiro” niet kapot te krijgen: het is even vals en rommelig als de rest, maar het heeft die magie, die twinkel die tijdens dit optreden te vaak ontbreekt. En wie komt daar tijdens dat laatste nummer plots naar voren gecrowdsurft? Jawel, de nog steeds erg glibberige Adam Green, die foto’s van de band komt nemen en een verbouwereerde Doherty vol op de mond zoent. “Adam Green, the low rider”, noemt Doherty hem later tijdens een bedankingsrondje.

Naar goede gewoonte eindigt Babyshambles met “Fuck Forever”: was “Albion” al een nummer dat weer en wind kan doorstaan, dan gaat dat helemaal op voor deze indiehymne. De band kiest voor een gruizige, feedbackende versie, maar zo hebben we het graag. Om af te sluiten, knalt Doherty zijn microfoon het publiek in om onder gepiep en gekraak het podium te verlaten. We hadden geen gepaster einde voor dit rommelige optreden kunnen bedenken.

En daarmee zit Les Ardentes erop voor ons. Net op tijd, zo blijkt: van op Facebook en Twitter bereiken ons nog berichten over elektriciteitspannes, onvoldoende water- en andere drankvoorzieningen en algemene informatiechaos, maar daar was tijdens ons bezoek weinig van te merken. Toegegeven, het meest sfeervolle festival zal Les Ardentes nooit worden (tenzij u fan bent van zand, stenen en vliegtuighangars), maar met een line-up als deze mogen de Drie Groten stilaan oppassen voor de Luikse concurrentie.