Cactus Festival 2010 :: Broeiend heet, loeiend hard

Alsof het weer zich aanpast aan de festivalzomer, was de 29e editie van het Cactusfestival heet, zeer heet, met een afkoelende zomerbui/regendans netjes over de helft geprogrammeerd. De hitte veroorzaakte overwegend lome reacties aan beide kanten van het podium. Deze editie was er dus een met weinig verrassingen, karige hoogtepunten en gezapig gekeuvel.

Cactusfestival is het ideale festival voor dertigers die het leven gulzig aan het opslurpen zijn. De ideale plek om met oude bekenden de miserie met de bouwaannemer op te rakelen of de zwangerschapskwaaltjes te bespreken, terwijl de huidige kroost driftig bekers aan het verzamelen is. Dat Cactusfestival door Ovam uitgeroepen is tot voorbeeldfestival voor het milieu is te danken aan die kinderen die hun persoonlijke spaarpot spijzen door neurotisch (Ze graaien in vuilnisbakken! Ze eisen je halfvolle glas op!) drinkbekers op te halen. Cactusfestival verenigt het beste van Couleur Cafe (de cocktails! de multiculti-horeca!) en Dranouter (de teenslippers! de kinderanimatie!) en voegt daar jaarlijks een uitstekende affiche, een idyllische locatie en gezapige sfeer aan toe, deels door het behoud van slechts één podium, hiermee heen-en-weerverkeer vermijdend.

Zaterdag

Het is dus heet, op dag twee en drie. Het kwik stijgt moeiteloos boven de dertig graden, moeilijk voor een onbekend groepje als Little Dragon om op het heetst van de dag te overtuigen met... euhm... slaapkamer-r’n’b. Het liefje van José Gonzalez heeft zichtbaar moeite om zichzelf niet in slaap te wiegen. Nochtans zijn de twee platen van dit Zweedse project best interessant, dansbaar ook, maar de homemade beats, het handengeklap en de Michael Jackson/Prince-ripoffs zijn vooral in een sensuele bui werkbaar. Sensualiteit en seksualiteit zijn niet meteen aan de orde wanneer het zweet over onze rug gutst. Ook bij u niet, want u overstemt zangeres Yukimi Nagaro aan de lange bar met luid (West-Vlaams) geklets en tuurt beduusd naar Nagaro’s dwaze dansmoves.

Dan liever Black Mountain wier outfit (teenslippers, korte broek, Ray Ban-zonnebril) vrolijk met de snoeiharde muziek clasht. Alsof ze eens met Dinosaur Jr. willen lachen, zetten ze in minder dan een nummer tijd een gigantische muur van distortion op, met daarbovenop de zalvende, intrigerend vibrerende stem van zangeres Amber Webber. Hun psychedelische seventies rock lijkt op een boeiende armworsteling tussen Led Zeppelin en Queens Of The Stone Age. De zingende gitaarsolo’s van groepsleider/zanger Stephen McBean gieren boven gedecideerde basdrumslagen en Webbers hartverscheurende klaagzangen. Er wordt vooral uit In The Future (2008) geselecteerd, waaruit een monumentaal “Wucan”, op deze pagina’s ooit als “een sinister duet tussen een serial killer en zijn slachtoffer” omschreven. Maar ook nieuw werk, uit het in september te verschijnen album Wilderness Heart, weet zonder veel poeha te overtuigen. Armworstelpartner Queens Of The Stone Age wordt voor deze plaat schijnbaar ingeruild voor Black Crowes. De intentieverklaring blijft dezelfde: schroeiende koortsdromen waarvan weglopen zelfs geen noodzaak is. Afsluiter “Stormy High” blijft nog een paar uur nazinderen.

Alvast doorheen de set van Jose James, tenminste. Sommige krantenjournalisten geven hem blindelings, nog vóór de man zelfs maar een noot heeft gezongen, het maximum aantal sterren, maar onze ogen gaan spontaan aan het rollen wanneer dit machotype met rapmoves het podium beklimt. De eindeloze skats boven de gladde jazz die hem geserveerd wordt, zijn op zijn best vermoeiend. “Don’t forget what my name is”, zegt de man wel twintig keer. Wel, graag eigenlijk. En graag snel ook. Met een Dafalgan of twee. De muzikanten spelen ongetwijfeld voortreffelijk maar vinden zichzelf ook zichtbaar het einde, wat de goesting om hiernaar te blijven kijken aantast en ons interessantere oorden doet opzoeken. De horecastandjes bijvoorbeeld.

Om daarna te belanden in het moment van de dag waarop er traditioneel gedanst! moet! worden! Vorig jaar werd Babylon Circus in deze rol geduwd. Dit jaar zijn Balkan Beat Box en Seun Kuti & Fela’s Egypt 80 (morgen) de feestpaardjes van dienst. Balkan Beat Box, een Israëlisch collectief met een ex-Gogol Bordello-lid als stichter, klaart die klus in een mum van tijd. De vaste ingrediënten Mano Negra, grieten op het podium en -- vaneigens -- Balkanmuziek staan garant voor een geslaagd dansfeestje. Om nadien nog eens richting horeca af te druipen, tenzij u écht zat te wachten op de voorspelbare comeback van K’s Choice.