Cactus Festival 2010 :: Broeiend heet, loeiend hard

Zondag

Het is opnieuw warm op dag drie, de slotdag. Alela Diane werkt in de blakende zon braaf haar setlist af, maar is duidelijk verveeld. Zelfs wij, fan van het eerste uur, hebben moeite om haar aanwezigheid bij ons gezelschap te verdedigen. Alleen begeleid door haar vader, zonder backing band, ontbreekt het de folkzangeres uit Nevada City aan kracht en overtuiging. De nieuwe nummers duikelen meteen de vergetelheid in en oude favorieten als “Tired Feet”, “Oh My Mama” en “My Brambles” worden geroutineerd en uitgeblust afgewerkt. Gun haar de komende twee jaar wat rust en het komt wel weer goed.

Slapen in de volle zon is gevaarlijk. Heavy Trash, het hobbygroepje van Jon ‘rrrrrrrr’ Spencer, zorgt daarom voor de ideale wake up call met cartooneske rockabilly en in oude wijnvaten residerende rock-‘n-roll. Het sexy diertje rijgt het ene tweeminutennummer na het andere aan elkaar en zet alle muzikanten beurtelings in de verf met een gepast, nooit langdradig solootje. Aardig, aardig, vooral om naar te kijken.

Waarna het klassieke “dansen of bikken?”-moment zich aankondigt. Seun Kuti adopteerde Egypt 80, de begeleidingsband van vader Fela, en maakte in 2008 het volprezen album Many Things. Aanstekelijke afrobeat met loeiende kopers en het kronkelende blote bovenlijf van de frontman alom! Op het gevaar af oneerbiedig over te komen, lijkt hun performance op langgerekte uitvoeringen van slechts twee verschillende nummers. Die eentonigheid jaagt ons over de brug. Daar bevinden de horecastandjes zich namelijk.

Om ruimschoots op tijd terug te keren voor de professionele maar passionele show van Admiral Freebee. De man laat zich tegenwoordig omringen door rasmuzikanten als Björn Eriksson en Flip Kowlier en dat werpt lekkere vruchten af. De band speelt perfect, Tom Van Laere zelf verliest zichzelf af en toe in gitaarsolo’s waar liefde en passie van afdruipen. Wanneer hij zegt: “I say to my lawyer: ‘Lawyer, she can have anything from me: my clothes, the house, my guitars. But she will never get that feeling I have when I play the guitar’” klinkt hij als een pastoor die we geloven. Admiral Freebee brengt voornamelijk werk uit de nieuwe plaat The Honey And The Knife, waarvan het verslavende “Always On The Run” het effect heeft van “Dos Cervesas Por Favor”, uren na het optreden. Maar ook een stil “Rags N Run” passeert de revue. Tom Van Laere toont hoe begeesterend rock van Belgische bodem kan zijn. De horecaruimte was een uur lang bijna helemaal leeg.

Niet zo voor Tori Amos, die zo haar voor- en tegenstanders heeft. De voorstanders zijn beate volgelingen die al sinds de ochtend de voorste rijen bezetten. Amos’ overacting en recente goedkope (lees: vulgaire) makelij spelen dan weer in de kaarten van de tegenstanders. Bovendien is de WK-finale voetbal op dit eigenste moment aan de gang. Amos draagt een oranje polsbandje, ze steunt haar Nederlandse klankman, zo klinkt het. Solo, traditioneel wijdbeens gezeten tussen een Bösendorfer-piano en een orgel, toont ze zich in festivalmodus erg meegaand, haast normaal en oprecht. De ballast die haar zaalshows meer dan eens vergiftigen wordt overboord gegooid. Een Tori Amos voor beginners, maar een regelrechte verademing. Bovendien bevat de setlist niets van haar gruwelijke laatste twee of drie platen, de meest recente nummers zijn opener “Bouncing Off Clouds” en “Beauty Of Speed” uit American Doll Posse (2007). Daarenboven verblijdt ze met een handvol uit haar debuut Little Earthquakes (1993), waaronder “Crucify”, “Leather”, “Precious Things” en “Girl”. Alle respect voor het lief, maar het is heerlijk om nog eens ongegeneerd “So you can make me come that doesn’t make you Jesus” te schreeuwen. En maar liefst vier covers krijgen we op ons bord! “Smells Like Teen Spirit” is een oude liveklassieker en ook “Love Song” van The Cure deed ze al eerder (in de Lotto Arena dit jaar zelfs). Maar Depeche Modes “Personal Jesus” is nieuw en overtuigt, hoewel het nog niet naast de versie van Johnny Cash kan staan. En ook “I Feel The Earth Move” van Carole King hangt mooi vast aan afsluiter “Take To The Sky”. Tori Amos met bullshitdetector, het is een hebbedingetje!

Even twijfelachtig voor aanvang was de plaats van Macy Gray als afsluiter van het festival. De Minnie Mouse van de soul zat de afgelopen jaren meer met haar neus in het wit poeder dan degelijke songs uit te broeden, maar lijkt met de nieuwe plaat The Sellout weer van de partij. Wat ook blijkt uit de amusante, steeds groovende set, met dank aan haar talrijke muzikanten en haar twee geweldige achtergrondzangeressen die in hun oranje kleedje (slechte gok) en afrocoupe Gray net niet weten af te troeven. Gray is in vorm en speelt al vanaf opener “Kissed It” spelletjes met “all you sexy people”, het publiek dus. U (en, toegegeven, wij ook) doen van vraag en antwoord en “oo-ooh” en “loooove thing” en heeft daar, tussen het roepen van “waar zijn die Hollanders?” door klaarblijkelijk veel plezier in. Ook wanneer ze verrassend “Creep” van Radiohead inzet, klinkt het alsof het hele park op niets anders zat te wachten. Radiohead zelf speelt het nummer niet meer live, dus loopt Macy Gray met de pluimen weg. Slim gezien. Ook een prettig weerzien: oude hits “Why Didn’t You Call Me” en “Do Something”. Mooie ballad “I Still” wordt jammer genoeg verdronken in een snelle reggaeversie, waarna de stuivende ska van “Oblivion” wél prettig uit de hoek komt. Het feest wordt onstuimig afgesloten met “Sexual Revolution” versierd met stukken “Do You Think I’m Sexy” en “Groove Is In The House”. Om finaal uit te wuiven met een wiegend “Sweet Baby” en -- de complete verrassing! -- een cover van Arcade Fire! De collectieve “ooo-ooo-ooh”’s van “Wake Up” zitten boordevol liefde, vrede en begrip voor elkaar. Mooier kon een festival, dat stiekem deze drie kernwaarden vertegenwoordigt, niet afgesloten worden.