PUKKELPOP: Marina & The Diamonds :: ''Ik heb lang gelogen tegen mezelf''

Zeldzaam zijn de artiesten die er nog zonder complexen voor uitkomen dat ze popmuziek willen maken. Toch is dat wat Marina & The Diamonds beoogt. "Wie heeft verdorie beslist dat pop enkel nog mag bestaan uit geautotunede R&B-trutjes?"

Je komt ze niet vaak tegen, artiesten waar een mens zo weinig grip op krijgt als Marina Diamandis — dat met die Diamonds is een artiestennaam, geen groepsnaam. En voor wie het wil weten: ù, de fans, bent de diamanten - — ; jarenlang zocht ze wanhopig de roem op door aan audities voor allerlei foute girlgroups mee te doen, om vervolgens te debuteren met een popplaat met arty trekjes die met dat slag volk geen uitstaans heeft. Voor onze microfoon schuift dan ook geen hersenloos popje aan, maar een mondige jongedame die de touwtjes duidelijk graag in handen heeft. Net zo vaak als ze enthousiast reageert op een vraag die haar bevalt, wordt het antwoord korter als we dichter bij huis komen. Persoonlijke vragen laat ze niet toe, maar voor een beschouwing of twee over het fenomeen popmuziek draait ze haar hand niet om. En onze openingsopmerking dat haar debuut The Family Jewels onze favoriete lenteplaat was, net als Fantasies van Metric dat vorig jaar was kon niet beter gekozen zijn.

Diamandis: "Oh my god! Ik ben gek op Metric. Ik ben echt geobsedeerd door hen. Ze zijn een van mijn meest favoriete bands aller tijden, samen met Distillers. De stem van Emily Haines is ongelofelijk, net als hun pophooks."

goddeau: Dat is iets dat jullie gemeen hebben. Je debuut blinkt uit in sterke, catchy melodieën, iets wat ik vaak mis bij hedendaagse popacts.
Diamandis: "Ik wéét het. Ofwel is het het soort R&B waarin zangeressen vooral hun stemtechniek kunnen demonstreren, ofwel draait het allemaal rond productie. Het zal aan mijn opvoeding liggen. Door mijn Griekse vader ben ik met vrij aparte muziek opgegroeid; niet die typische Amerikaanse of Britse pop, maar Roemeense, Japanse, Oekraïense, Hongaarse, Russische,… Dat en Griekse folk. Allemaal erg melodieus, en dat hoorde ik de hele dag. Daar komt het dus allemaal vandaan ja." (lacht)

goddeau: De link met Distillers vind ik minder evident. Wat heb jij als popprinses gemeen met punkster Brody Dalle?
Diamandis: "Distillers zijn heel belangrijk voor me — en dat zeg ik over weinig acts — maar hen leren kennen was voor mij een mijlpaal. Ik was al twintig of eenentwintig toen, en ik was op dat moment nog van een erg barbie-achtig meisje aan het evolueren naar een meer volwassen persoon. Brodie Dalle gaf me een alternatief rolmodel van wat een vrouw kan zijn, en dat was het moment dat ik echte songs begon te schrijven. Ze heeft iets enorm sterks over zich. Ze zingt als een man, maar is een erg mooie vrouw, en haar punky look beviel me erg."

godddeau: Twintig is behoorlijk laat om die overstap van bubblegum naar echt te maken.
Diamandis: "Het was enorm laat, ja. Ik heb lang gelogen tegen mezelf. Tijdens mijn opgroeien en mijn opvoeding heb ik geleerd om te blijven glimlachen, en te negeren wat er gebeurt in het leven. Maar er komt een moment dat je dat niet meer volhoudt en je ofwel breekt ofwel die gewoonte verandert. En dat is toen gebeurd, en het heeft de manier waarop ik muziek maak erg veranderd."

goddeau: Het is een vrij vreemd verhaal hoe je wanhopig audities deed voor meidengroepen en zo. Wat was je in godsnaam aan het denken?
Diamandis: "Dat was barbieworld. (schatert) Ik wilde iémand zijn. Ik wilde me belangrijk voelen, dus ik joeg wanhopig roem na, eerder dan talent of muziek. Als ik daar nu aan terug denk vind ik dat ongelofelijk vreemd, want ik kan je verzekeren dat roem me nu helemaal niets meer zegt. Het zou gemakkelijker zijn als ik daar wel nog interesse in had. Dan kon ik de normale route van vul maar om het even welke eerzuchtige celebrity in volgen."
"Ik geloofde toen echt dat het zo ging trouwens. Dat iedereen zo moest beginnen. Een jaar later viel mijn frank dat ik helem´´l geen popster wilde worden. Ik voelde me intelligenter dan dat soort zangeresjes. Ik begon naar PJ Harvey te luisteren, Fiona Apple, Patti Smith, Antony & The Johnsons en begon nummers te schrijven die een pak eerlijker waren."
"Weet je wat het probleem is? Popmuziek is zo strontvervelend geworden. Heel de notie van het kunstenaarschap is verdwenen, zeker uit popmuziek. Het soort geflipte personages als David Bowie of Madonna kom je niet meer tegen. Niemand heeft nog de moed om zo uit de band te springen, iedereen kijkt naar wat de ander doet."