|
 goddeau: Als ik je bezig hoor, ligt die plaat eigenlijk al ver achter je.
Diamandis: "Ja. Sommige songs toch. Andere nummers zoals "Numb" en "Oh No" zijn recenter, die heb ik kort voor het masteren van de plaat nog geschreven. Sommige songs word ik nooit moe, andere hoef ik niet per sé nog te horen."
goddeau: "Guilty" is een nogal ongemakkelijk makend nummer. Ik vind de tekst behoorlijk creepy.
Diamandis: (schatert) "Maak je geen zorgen. Het is waarschijnlijk de minst op de realiteit gestoelde song op de plaat. De meesten van mijn teksten zijn nogal direct, maar deze is eerder willekeurig. Ik heb het gebaseerd op een droom waar ik erg van onder de indruk was. Het was een droom over heel dat Family Jewels-concept waar ik helaas voor je niét over kan of wil praten. Het houdt meer steek live, wanneer ik het iets anders breng. ’t Is een erg verwarrende song, ja."
goddeau: Dromen hebben hun wortels ergens diep in het onderbewuste, dus dit is misschien je meest eerlijke song, Marina.
Diamandis: "Dat is waar. Ik droomde over acht lieve, regenboogkleurige puppy’s die ik vond op een erg chic diner, en elke keer als ik er eentje oppakte — ik weet niet hoe — brak eentje zijn nek, viel een beentje af, en zo vermoordde ik ze stuk voor stuk zonder het te willen, wat me helemaal radeloos maakte. Dus toen besloot ik ze te verbergen onder een trap, zodat niemand het zou merken. Liever dat dan het feest terug binnen te gaan, toe te geven dat ik ze kapot had gemaakt, en we misschien nog een dokter konden zoeken. Ik liet ze liever sterven. Toen ik wakker werd, voelde ik me nog dagenlang slecht."
goddeau: Ik ben geneigd mijn ernstigste psychiatergezicht op te zetten en je het citaat "I was just a kid and all I really wanted was my father" voor de voeten te werpen. Wat heeft je vader met heel die droom te maken dan?
Diamandis: (maakt een kreunend geluid) "Da’s een ander verhaal. (lacht) Maar ik wil niet praten over mijn familie. Doe ik nooit."
goddeau: Waarom wil je geen uitleg geven over het hele idee achter de titel The Family Jewels?
Diamandis: "Omdat ik elke keer ik het probeer, een onvoldaan gevoel heb. Dat ik het niet goed uitgelegd krijg. Maar laat ons zeggen dat ik de titel ook gewoon grappig vind, en dat dat minstens de helft van de reden is. "
goddeau: Je zangstijl is erg bijzonder, op het randje van opera-achtig. Zing je spontaan zo, of is het een constructie?
Diamandis: "Het is dat laatste. Ik heb het door de jaren ontwikkeld omdat ik wilde experimenteren en de grenzen van mijn stem wilde verleggen. Op die manier werd het een instrument, meer dan zomaar een zangstem."
goddeau: Tot slot: veertien labels vochten voor je aandacht. Degene die je tekende moet een ferme prijs betaald hebben.
Diamandis: "Helaas: slechts één heeft me ook effectief een voorstel gedaan. De meesten wisten niet wat aanvangen met me. Op basis van "Shampain" en "Girls" wisten ze dat ik echte popsongs kon maken, maar dan marcheerde ik hun kantoren binnen zonder manager — die nam ik pas vorig jaar aan — en deed alle gesprekken zelf. Veel labels wilden me alleen al om die reden niet tekenen. Ze vonden me een ongeleid projectiel. Dat ben ik niet, ik was alleen maar (twijfelt even of ze het zal toegeven) een controlefreak. Dus ja: ik heb de jackpot niet gewonnen." (schatert een laatste keer)
4 August 2010 |
|
