FEEST IN HET PARK: Lucy Love :: ''Lady Gaga? Die heeft alles van ons afgekeken''

Boeiende hiphop uit Denemarken? Het kan, zo bewijst Lucy Love — een woelwater van 1m50 die op debuut Superbillion twijfelt tussen schattig en grimmig, dubstep en electro — met haar spetterende liveshows. Nadat haar thuisland al voor de bijl ging, moet nu ook de rest van Europa plooien. Volgende stop op de veldtocht: Feest in het Park in Oudenaarde, dit weekend.

Het verhaal van Lucy Love is zo’n typisch geval van "kleiner is beter". Zonder steun van een grote platenfirma, met enkel manager Kettil Myrstrand als derde groepslid — producer/knoppenman Yo Akim is het tweede — runt de kleine Brits/Deense haar zaakjes zelf met ijzeren hand en stalen focus. Langzaam maar zeker, dus. In Denemarken is Superbillion al uit sinds 2009, maar erg veel nieuw werk moeten we nog niet verwachten. "Ik ben supertraag als het gaat om het songschrijven", klinkt het.

Love: "Natuurlijk gaat het al eens vervelen om live nog altijd dezelfde songs te spelen, maar als we dat dan in een land als België doen waar die nog nieuw zijn, dan voelen ze voor ons ook meteen wat frisser aan. En om het boeiend te houden, smijten we er wat remixes en toch al een nieuw nummer of twee tussen. Songs echt binnenstebuiten keren doen we echter niet. We spelen die nummers ondertussen vier jaar, en hun impact op een publiek blijft nog altijd even groot, of mensen ze nu voor het eerst horen of voor de zoveelste keer. Er is dus niet zoveel reden om het roer om te gooien."
Yo Akim: "We willen dat het feestje geslaagd is. Die liveshows betekenen de helft van ons succes."

goddeau: Je was 19 toen je die songs schreef; voel je je nog verwant met dat meisje?
Love: "Eigenlijk vind ik het vooral vreemd dat ik nog altijd min of meer de eerste tien songs die ik ooit schreef breng. Ik haal er enorm veel energie uit dat die nog altijd werken. But they’re all pretty acurate; de songs gaan over mij, dus het klopt wel voor me. Soms zijn de teksten wat knullig, dat is wel zo. Nu kan ik beter sturen waar ik over wil schrijven. Maar ik hou nog altijd van de songs."
goddeau: Het voelt als het werk van de jonge Lucy uitvoeren?
Love: (lacht) "Een beetje wel. Eigenlijk zijn we als liveact gegroeid terwijl we die songs schreven. Bij onze eerste optredens hadden we hoop en al drie nummers, dus het ene beïnvloedde het andere wel. Wat je op je optredens leert, breng je ook op plaat in je nummers binnen."
Yo Akim: "We zijn track per track begonnen. Eerst hadden we er één, dan twee, dan drie, en zo werden we uitgenodigd om op feestjes bij mensen te gaan spelen. Meestal speelden dan een paar dj’s, en kwam ik met mijn drumcomputer en sequencer. Die werden met de microfoon meteen ingeplugd op de dj-mengtafel. Heel basic. Daarna groeide het uit tot een echte act, en speelden we langer en langer. En die optredens hadden dan weer hun invloed op hoe we opnamen. Soms beseften we in de studio dat iets wat we live hadden gedaan, op plaat wat trager moest zijn, of omgekeerd; dat wat we net hadden gemaakt op optredens een geweldig meezingmoment zou zijn. Dat maakten we dus wat langer."
"In elk geval hebben we ons altijd een echte band gevoeld, zelfs al stonden we maar met een drumcomputer en een sequencer op het podium. We voelen ons geen dj en mc, oh no: we’re an orchestra, a band. Daarom testen we nieuwe nummers ook graag live uit, op dezelfde manier als een rockgroep dat doet. Ik kan dan op het podium bijsturen, en dat kan zijn gevolgen hebben voor wat later op de plaat belandt. "