FEEST IN HET PARK: Lucy Love :: ''Lady Gaga? Die heeft alles van ons afgekeken''

goddeau: Je hebt je eigen labeltje, runt alles zelf, en bouwt zo alles voorzichtig uit. Was dat uit noodzaak, of een bewuste beslissing?
Yo Akim: "We hebben ooit heel dicht bij een deal met een grote platenfirma gestaan, maar uiteindelijk zijn zij van gedachten veranderd. We hielden alles zo hard in eigen handen, dat ze niet zagen wat hun aandeel zou zijn. Productie en mix, hoesontwerp, de liveshows, promotie,… we deden het allemaal zelf. En dat zou niet meer kunnen als er een major label bij betrokken was; dan rekenen mensen plots meteen heel andere prijzen aan."
Love: "Ik ben er altijd voorstander van geweest om alles zoveel mogelijk zelf te doen, tenzij een deal met een platenfirma ons echt zou verbeteren. Maar dat zag ik zo snel nog niet gebeuren. Ik heb ook zoveel ideeën dat ik alles wil kunnen controleren. Een major label zal ook nooit street credibility opbouwen. Never. En het grappige is dat we in Denemarken navolging hebben gekregen. Alles zelf doen, is iets wat iedereen doet tegenwoordig."

goddeau: Jullie optredens, de cd-hoes, de outfits,… alles past in één overkoepelend visueel plaatje. Een erfenis van je kunstopleiding, Lucy?
Love: "Ja. Ik vond het belangrijk om een scherpe grafische stijl te hebben die erg herkenbaar is. Ik hou ervan om met die zonnebrillen te spelen, een soort popimago op te bouwen: steevast hetzelfde, altijd in zwart en wit. Zo spring je uit de massa. Lady Gaga? Die heeft alles van ons afgekeken. (lacht) Ik denk dat die theatraliteit sowieso opnieuw in de lucht hing. Maar waar wij daarin erg apart staan, is in het feit dat we de seksuele kant absoluut niét uitbuiten. Onze show is heel bewust androgyn. Het gaat meer om uniformen dan om jongens en meisjes. En daarin staan we diametraal tegenover haar."

goddeau: Yo Akim, ik vind het mooi hoe je er in slaagde om in "Daddy Was A DJ" ook echt wat "Black Eighties Disco"-invloeden te verwerken. Een gevolg van je leeftijd, vermoed ik?
Yo Akim: "Het grappige is dat ik me nog de tijd herinner dat Lucy’s vader draaide. Het was de tijd dat Afrika Bambaata opkwam, en Herbie Hancocks "Rockit" samplede. En het vreemde met generaties is: als je kijkt naar de generatie tussen die van mij en die van Lucy, dan zie je dat heel wat van die mensen niet begrijpen wat wij doen. Terwijl Lucy wat ik doe wel leuk vindt. Het zijn de gasten van 34-35 jaar die de oude sokken zijn en ons niet begrijpen. (lacht) Net zoals de gasten die tien jaar ouder waren dan mij ook niet begrepen waarom ik in godsnaam naar James Brown luisterde: ze hadden dat al meegemaakt, voor hen was hij passé."

goddeau: Tot slot, Lucy: onlangs speelde je voor het eerst in London. Betekende dat als half-Britse iets voor je?
Love: "Best wel. Zelfs al heb ik er nooit gewoond, aan de hand van mijn accent kunnen mensen er zeggen: ’je moeder is van Zuid-Londen’. Ik wist overigens niet echt wat te verwachten van die optredens. Ik wist dat de Britten nogal upfront zijn, en je meteen laten weten wat ze ervan vonden. Maar het viel wel mee. We speelden er twee keer dezelfde set. De eerste keer in het soort zaal dat net zo goed in Denemarken had kunnen liggen, met een gelijkaardig publiek, maar het tweede optreden was in een urban club; helemaal anders. But they loved it. Het was dus niet zo moeilijk. Maar het is een andere vibe. Het publiek bekijkt je kritischer: ze hebben nog nooit van je gehoord, en je bent begot van Denemarken. Ze nemen heel je imago op, maar ik denk dat we voor die test geslaagd zijn. Het was fun. Ik zou er nu wel eens een hele set willen spelen in plaats van maar een paar nummers, om te zien hoe ze daar op reageren."

Lucy Love speelt dit weekend op Feest In Het Park in Oudenaarde.