Jazz Middelheim, 14 augustus 2010, Park Den Brandt

Op Dag 3 werd Wilrijk heel even het Lourdes van de Vlaamse jazzfan. De gezellige bedrijvigheid van de eerste twee dagen moest wijken voor een massatoeloop. Voor de komst van Sint Thielemans eerst nog drie uiteenlopende bands, waardoor ook deze dag er eentje werd vol eclecticisme.

Net zoals dat vorig jaar het geval was met The Circle, was er ook dit jaar een project, genaamd Le Pragmatisme du Barman feat. Peter Evans, met een aantal muzikanten die verbonden zijn aan het conservatorium van Antwerpen. Saxofonist Andrew Claes en drummer Teun Verbruggen zijn bekende gezichten, de rest van de band -- Dries Laheye (bas), Ruben Machtelinckx (gitaar), Adriaan Van de Velde (piano )-- zijn jonge talenten. Terwijl vorig jaar gevestigde waarde Mark Turner in huis gehaald was, werd dit jaar een verrassende keuze gemaakt met Peter Evans. Niet alleen omdat die zelf ook nog erg jong is, maar ook (en vooral) omdat hij vooral bekend staat om erg moeilijke avant-garde jazz.

Het Vlaamse kwintet had samen met Evans een set van een uur bij elkaar gesprokkeld en koos naar verwachting voor een zeer experimentele koers, iets dat achteraf bekeken misschien niet zo’n goede beslissing was. De lat werd immers erg hoog gelegd met een onbestemde stijl van openheid, waarbij de muziek door z’n gebrek aan duidelijke structuren, ritmes en wisselwerking heel erg afhankelijk was van de inventiviteit van de muzikanten. De aanwezigen hebben allemaal al bagage zat, maar het leverde aanvankelijk stroeve resultaten op; het zoeken leverde weinig resultaat op, motieven werden aarzelend aangegrepen en doorgespeeld en er kwam te weinig schot in de zaak.

Gezien de korte inlooptijd zou je verwachten dat de muzikanten zich iets meer zouden vastklampen aan ideeën met hoge slaagkansen, maar niets daarvan. Hoewel Evans duidelijk betrokken was bij de muziek en nu en dan subtiel bijstuurde, kregen de muzikanten zowel collectief als individueel vrij spel, met vooral fragmentarische resultaten en opgemerkte knopjesdraaierij van Claes en Verbruggen. Naarmate de set vorderde viel er meer zelfzekerheid te bespeuren en liet Evans ook even zien wat een virtuoos hij is. De climax naar het einde toe, met een donderende sectie die aan The Lounge Lizards deed denken, bracht het project uiteindelijk op het goede spoor.

Aka Moon is aardig op weg naar het derde decennia van z’n bestaan, maar zolang er nog culturen en ritmes te ontdekken vallen, denken Cassol & Co. er niet aan om te stoppen. Ze hingen rond op zowat elk continent, probeerden fusies uit met de meest jazzvreemde elementen, en dat leidt gegarandeerd tot goedonthaalde resultaten. Zelf zijn we niet zo heel erg wereldmuziekachtig aangelegd, dus meteen ook een goede proefpersoon voor dit project, waarbij Aka Moon een verband sloot met de Malinese multi-instrumentalist Baba Sissoko, die nog wat familieleden (Black Machine) meegebracht had om een feestje te bouwen tussen die bleekscheten met hun stiff upper lip.

En het moet gezegd: lang hadden ze er niet voor nodig om een swing op poten te zetten waarbij onze derrière, nochtans legendarisch ongevoelig voor ritmes, ei zo na aan het draaien sloeg. Het was een en al hypnose, met soepele, repeterende figuren van bassist Michel Hatzigeorgiou en verfijnd drumwerk van Stéphane Galland. Fabrizio Cassol (de eerste altsaxofonist op het festival!) pakte steevast uit met vingervlugge, vloeiende en opjuttende solo’s die mooi weerwerk bood voor het ritmisch festijn van de Afrikanen. Met traditionele instrumenten als kalebas en n’goni werd zomerse aanstekelijkheid geproduceerd die in combinatie met het spel van Aka Moon zorgde voor een ware party machine.

Leken structuren aanvankelijk essentieel om de nummers in goede banen te leiden, dan verschoven die later iets meer naar het achterplan om plaats te ruimen voor de pure groove. In handen van minder begenadigde muzikanten kan zoiets snel leiden tot gedoe dat na twintig minuten gaat irriteren en enkel overeind blijft op wereldmuziekfestivals waar iedere door een donkerhuidige muzikant gespeelde noot onthaald wordt als de Heilige Noot, maar hier werkte het uitstekend. Het leidde alleszins tot een enorm enthousiaste reactie bij het publiek en ook wij proberen de wereldjazz intussen in ons hart te sluiten. Zo zorgde Dag 3 toch voor een kleine verrassing.