PUKKELPOP: Hot Chip :: ''Wat wij nodig hebben, is iemand die onze muziek goed kan opnemen''

"Hun beste plaat", juichten sommige recensenten over het nieuwe One Life Stand, maar zelf hielden we het bij een ontgoocheld "Misschien wel de sof van het jaar". En toch willen we u het optreden van Hot Chip op Pukkelpop aanraden, want live bouwen de heren een feestje dat moeilijk geëvenaard wordt. Net voor de heren een volgelopen AB inpakten, sprak goddeau met frontman Alexis Taylor.

goddeau: One Life Stand moet zowat de mooiste metafoor voor het huwelijk zijn die Pater Versteylen nooit bedacht, Alexis.
Taylor: "Pater who? Connais pas, monsieur. ’t Is geen plaat over mijn relatie, als je dat soms denkt. Eerder een over getrouwd zijn, over mijn gevoelens daarover. Het is een plaat over in een relatie zitten. Dat kan cheesy zijn, maar het is nu eenmaal het belangrijkste in mijn wereld op dit moment. Daarom probeer ik er zinnige dingen over te zeggen, ook wel in een poging uit te vinden waar ik sta in deze wereld. Dat mag groots en ernstig klinken, maar daar gaat het wel om. Als ik geen songs schrijf, probeer ik ook maar gewoon mijn leven te leiden, maar als ik songs schrijf dan gaat het eerder over de grote vragen als ’wat gebeurt er?’, ’waar pas ik in dit verhaal’."

goddeau: Er zijn heel wat popsongs over de bliksemschicht van het verliefd worden, maar dit moet een van de weinige platen zijn die gaan over wat kan volgen: de rustige vastheid van een goeie relatie.
Taylor: "Ja, maar niet op een verheerlijkende manier. Als je goed naar de teksten luistert, zul je horen dat ze gaan over begrijpen wat het is om in een relatie te zitten. Ik ga zeker niet stomweg beweren dat het fantastisch is om een lief te hebben. Het is namelijk niet zo gemakkelijk, en het vraagt heel wat toewijding om het te doen blijven duren. Je probeert goed te zijn voor iemand die je bijna verafgoodt, terwijl je worstelt met je eigen problemen. Neem nu "Hand Me Down Your Love". Zelfs de titel zegt het al bijna: ik heb je nodig, geef je liefde van ergens boven me aan mij. Het stelt vragen als ’waarom kan ik niet zo schitteren? Waarom kan ik niet de juiste beslissingen nemen als jij, maakte ik foute keuzes en jij niet?’"

goddeau: Het gevolg van zoveel liefde is dat jullie een behoorlijk trage plaat hebben gemaakt.
Taylor: (verveeld) "Maar we hebben helemaal geen plaat vol slows geschreven. Op "Slush" na, heeft elk nummer ongeveer 120 à 130 beats per minuut. Dat zijn houseritmes! Die verkeerde indruk is ontstaan omdat de plaat iets minder in your face en hard klinkt als Made In The Dark; het is allemaal wel wat zachter en subtieler, dat wel. Maar eigenlijk telt One Life Stand minder trage songs dan onze vorige plaat, waar we heel veel afwisseling tussen traag en hard hadden. Nu hebben we maar één echte plakker, maar het algemene gevoel is wat afgeronder."

goddeau: Bij de release van Made In The Dark sprak ik met Al (Doyle, bassist, mvs) die me vertelde dat jullie wegwilden van de dancetents op festivals. Was dat een werkpunt op de agenda toen jullie aan deze plaat begonnen?
Taylor: "Zeker niet voor mij. Het maakt ook niet uit wat ik of Joe (Godard, toetsenist en medesongschrijver van Hot Chip, mvs) of Al apart vinden; we schrijven onze songs samen, dus als je alles samengooit, verandert het toch in iets anders dan je bedoelde. Er zijn momenten geweest dat ik een song schreef die niets met dansmuziek te maken had — gewoon een zanglijn — en Joe er een idee bijtrok, waardoor het helemaal ergens anders uitkwam. Ik denk niet in termen van dansmuziek of niet. Ik denk in termen van songs, en dan producen we het."
"Soms vertrekken we wel bij de productie, vanuit een instrumentaal stuk, bijvoorbeeld. Zo is "One Life Stand" ontstaan. In mijn hoofd was dat een electropopsong uit de eighties. Ik kon me zo voorstellen dat die op een maxisingle zou geperst zijn in de jaren tachtig. En ik vind de tekst van het refrein perfect kloppen bij die muziek, zelfs al zijn er mensen die het vinden botsen dat ik zo’n melancholische liefdesverklaring over een dansnummer zing. Het draait zo uit; het is niet het resultaat van een gerichte zoektocht. Het is een natuurlijk gevolg van onze werkwijze."