|
Van de meest onwaarschijnlijke samenwerking tot een vaste waarde, dat is het parcours dat Isobel Campbell en Mark Lanegan in minder dan vijf jaar afgelegd hebben. De Schotse zangeres die na haar vertrek bij Belle & Sebastian haar solocarrière niet van de grond zag komen, vond in Mark Lanegan, en met hem zijn cultaanhang, een fraaie compagnon de route. Zij het dat de weg niet altijd over rozen ging.
 goddeau: Voor veel artiesten betekent een derde plaat dat ze een geroteerde band worden. Hoe zit dat bij jullie, aangezien jij en Mark Lanegan blijkbaar niet noodzakelijk op hetzelfde continent moeten zijn om een plaat te maken.
Isobell Campbell: “Het maakt eigenlijk niet zo veel uit waar we ons bevinden. Deze keer zaten we effectief vijf dagen samen toen Mark zijn zanglijnen ingezongen heeft. Maar daarna ben ik alleen met de plaat verder gegaan. Het heeft in totaal zowat anderhalf à twee jaar geduurd om Hawk te maken. Mark hoeft dan niet de hele tijd in de buurt te zijn, in dat anderhalf jaar zit alles in, vanaf het schrijven van de nummers tot het afmixen.”
goddeau: Weet je al tijdens het schrijven aan je plaat dat je met Lanegan werkt of kan het dan nog net zo goed een solo-album worden?
Campbell: “Dat is moeilijk te zeggen. Ik denk dat ik het aanvankelijk zelf niet weet. Het is iets dat gaandeweg uit zichzelf duidelijk wordt.
Mark en ik voelen ons tegenwoordig meer op ons gemak bij elkaar, dat speelt ook mee. We kennen elkaar nu zeven jaar en in periode is er uiteraard veel gebeurd, zowel bij hem als tussen ons. Hij is ondertussen een vriend geworden.”
goddeau: Die je blindelings vertrouwt? Heb je wat je achteraf met Lanegans opnames gedaan hebt, nog aan hem ter goedkeuring moeten voorleggen?
Campbell: “De mixen waar Mark op zingt, heb ik hem voorgelegd, dan praten we daar nog even over. Maar voor hem was het allemaal goed. Ik was degene die niet tevreden was over enkele van mijn zanglijnen. Die hebben we enkele weken geleden opnieuw gedaan, maar de nummers in kwestie komen niet op de plaat, waarschijnlijk belanden ze op EP. Het is de bedoeling dat dat schijfje een soort mengeling wordt: enkele nummers met Mark, een paar solo en nog een aantal met Willy Mason.”
goddeau: De aanwezigheid van Willy Mason op Hawk was behoorlijk verrassend, zeker wanneer je Lanegans stem verwacht.
Campbell: (giechelend) “Did it shock you? Mark kon de nummers niet zingen, dus moest ik op zoek naar een andere zanger. Eerst heb ik iemand uit Louisiana geprobeerd, maar dat werkte niet. De technicus bleef maar zeggen Willy's good, Willy's good. Maar I was like: whatever, al ben ik uiteindelijk overstag gegaan en heb ik op kousenvoeten gevraagd of Willy toch niet kon komen. De volgende dag stond hij er en was ik zwaar onder de indruk.”
goddeau: Door met Mason te werken, krijgt Hawk een onvoorspelbaar kantje, dat ook terug te vinden is in de titeltrack. Hoe kom je op zo'n vreemd nummer?
Campbell: “Het is nogal schizofreen, nee? Oorspronkelijk was het een gewoon nummer, met tekst, die gezongen zou worden door die Matt, de gast uit Louisiana. Het werkte niet, maar hij had een saxofoonspeler in de buurt die een interessante bijdrage geleverd heeft.
Het is geen gemakkelijk nummer, nee. Dus misschien is het niet de meest slimme zet om van de moeilijkste song het titelnummer van de plaat te maken. Maar ik wou het album al van bij het begin Hawk noemen.
Een groot deel van deze plaat is in de bergen geschreven, waar veel wilde dieren rondlopen en waar prachtige flora te zien is. En af en toe vloog er een havik over. Het gebeurde meer dan eens dat ik een kop koffie aan het drinken was en een havik kwam overvlogen met een muis in zijn bek en ik dacht... oh! Hawk!”
25 August 2010 |
|
