Inception

Hollywood spant de spieren, dit is entertainment op zijn best. Een intelligent geconstrueerde film die je alle hoeken van de zaal laat zien. Pompende popcornactie, alleen jammer: daar blijft het ook bij.

Vorig jaar hing onze mond tweeënhalf uur lang wagenwijd open bij het zien van The Dark Knight. Een snelle actiefilm, maar doorspekt met donkere psyches die onderhuids de eeuwige strijd leveren tussen goed en kwaad. Christopher Nolan had de Batmanfranchise tot haar hoogste niveau ooit getild. Daarbij deed de film, ook dankzij de aanwezigheid van Heath Ledger, het bijzonder goed aan de kassa’s. Vandaar dat Nolans nieuweling door Hollywood als dé film van de eeuw de wereld werd ingestuurd. Maar dat is toch ietwat overdreven.

Dromen in dromen. Voilà het drijvende startpunt van Inception. Een alweer puike Leonardo DiCaprio speelt Cobb, wiens job het stelen van informatie uit andermans dromen is. Daarvoor moet hij zelf binnendringen in die dromen en dus in het onderbewustzijn van zijn prooi. Aan het begin van de film krijgt hij echter een ander soort opdracht: het inplanten van informatie. Hiervoor zullen Cobb en zijn kompanen echter diep in het onderbewustzijn moeten binnendringen via een laagjessysteem waarbij het slachtoffer in zijn droom droomt dat hij droomt.

De uitwerking van de droom in de droom in de droom is knap gedaan. Vooral hoe de ene droom de andere beïnvloedt, is een boeiend gegeven. Stort de bestelwagen waarin iedereen ligt te slapen van een brug, dan zullen de inzittenden in hun droom daardoor worden beïnvloed. Zo zal de zwaartekracht in die tweede droom wegvallen, met de meest spectaculaire vechtscènes sinds The Matrix tot gevolg.

Voor de rest is Inception echter weinig meer dan een goed geconstrueerde actiefilm. Voor Cobb aan de opdracht begint, moet hij een betrouwbaar team samenstellen. Het lijkt wel Ocean’s Eleven: de overige personages worden in actievolle scènes met een goede mix tussen spanning en humor geïntroduceerd. De saaie wiskundige, de gladde dief, de geldschieter, de medicijnman en de jonge architecte; de enige vrouw van dienst en de enige die de donkere psyche van Cobb weet te ontwaren.

Want Cobb is een man met een verleden, en dat moet Inception wat emotionele diepgang meegeven. Zijn vrouw pleegde zelfmoord, hij werd verdacht daarvan de schuldige te zijn en moest dus op de vlucht slaan en zijn kinderen achterlaten. Om hen terug te kunnen zien, doet hij de (illegale) dingen die hij doet. Dat terwijl hij in zijn dromen met de herinnering aan zijn vrouw af te rekenen krijgt. Hoe dieper Cobb gaat in het onderbewustzijn, hoe meer de projectie van zijn vrouw hem parten speelt. Voor veel boeiende emoties zorgt dit gegeven echter niet in de film. Er zit weinig evolutie in Cobbs personage, en ook de andere karakters zijn, hoewel goed geacteerd, eendimensionaal.

Is Inception een goede film? Ja. En mogelijk ook wel de beste actiefilm van het jaar. Maar de beste film ooit? Nee, dat nog lang niet. Schitterende visuele effecten en een goed geconstrueerd verhaal zijn niet genoeg om ons van onze sokken te blazen. Christopher Nolan heeft goed werk afgeleverd, maar wie op meer hoopt dan goed entertainment -- wat ook al niet niks is natuurlijk -- blijft op zijn honger zitten. Maar gelukkig is daar die emmer popcorn dan weer voor.