Drums Are For Parades :: ''Voor ons klopt het allemaal, maar vraag ons niet waarom.''

Gent zendt weer zijn zonen uit: Drums Are For Parades heeft met Master een eerste full length plaat gebaard en het is een schonkige spruit geworden. Raapt u zelf maar een aantal synoniemen voor "uppercut" samen. Aan tafel dus met twee apetrotse en enthousiaste ouders: de baardige zanger-gitarist Wim Reygaert en zanger-drummer Piet Dierickx.

goddeau: Hoe voelen de heren zich, drie weken voor de officiële release van Master?
Wim Reygaert: "We voelen ons goed maar we hebben nog zoveel te doen voor de releaseshow. Ik kan haast niet wachten tot de plaat uit is."
Piet Dierickx: "We verkeerden in een euforische stemming toen het album en de mastering klaar waren, maar dat is al een poosje geleden. Nu overheerst maar een gevoel: "Gaat dat hier nog lang duren"?"

goddeau: Er zat twee jaar tussen de EP Artificial Sacrificial Darkness In The Temple Of The Damned en jullie eerste album.
Dierickx: "De jaren zijn voorbij gevlogen, time flies when you’re having fun. Ach, je moet ook zelf voelen wanneer je er klaar voor bent om een plaat op te nemen. We wilden vooral niets doen wat in het verlengde van de EP lag. We wilden iets opbouwen, ongeacht hoeveel tijd dat in beslag neemt. Nu ja, er moeten ook geen tien jaar tussen zitten. Met onze EP zijn we veel live en echt overal beginnen spelen en dat heeft (legt nadruk)ongelooflijk veel gedaan voor ons".
Reygaert: "We hebben verder nog een theaterstuk gedaan met Helmut van den Meersschaut en hier en daar meegewerkt aan projecten in de Gentse Vooruit waar we artist-in-residence waren. Onze filosofie is dat we niets te veel pushen en alles op ons af laten komen. Het moeilijkste was ook om alle agenda’s op een lijn te krijgen. Das Pop (Niek Meul en Reinhard Vanbergen van Das Pop werkten mee aan de productie, jc) was zelf ook aan een nieuwe plaat aan het werken en daarna moest er met dat album nog getourd worden. Geen sinecure om iedereen samen in de studio te krijgen dus.

goddeau: Wat is het verschil tussen de EP en Master?
Reygaert: "Master is gelaagder en heeft meer dimensies. Onze EP was een soort uitbarsting, op 24 uur tijd opgenomen, gemixt en van vocals voorzien, maar aan Master is veel langer voorbereid zodat de nummers konden groeien. Het moest nog steeds snel gaan en we hebben vier dagen, wat nog niet lang is, in de studio vertoefd. Er werd uiteraard ook langer aan de mix en overdubs gewerkt."

goddeau: Verliep de opnameperiode vlekkeloos of hadden jullie af en toe zin elkaar tot pulp te slaan?
Reygaert: (lacht) "Constant."
Dierickx: (lacht) "Om de twee uur wel een keer. Het was intens en kort en het zijn lange dagen, zeker als je tien nummers moet opnemen. Er waren wat technische problemen, en die zorgden voor een verstikkende vertraging, want de tijdsdruk ontstaat vooral omwille van financiële kant van het plaatje."

goddeau: Master is lekker agressief en wie etiketten wil plakken, zegt: Barkmarket, Black Sabbath, Slayer, Mastodon e tutti quanti, bands die jullie ongetwijfeld koesteren. Hebben jullie echter guilty pleasures?
Reygaert: "Swedish House Mafia vind ik goed, maar dat zijn simpelweg pleasures, die gasten maken namelijk goede nummers. Ik luister op een functionele manier naar muziek, ik wil eruit leren, het genre speelt dan minder een rol. Wel krijg ik bulten op mijn lijf van funk en disco."
Dierickx: "Ik kan funk alleen aan als ze vuil, als ze obsceen is. Sly & The Family Stone, heel goed. Op mijn computer staat wel "The Final Countdown" van Europe. Maar die muziek is alleen maar een guilty pleasure als je jezelf er over schaamt en dat doe ik niet."
Reygaert: "It ain’t a crime if you don’t get caught."
Dierickx: "Als ik ergens moet gaan draaien, dan zit "Living On A Prayer" van Bon Jovi er ook steeds tussen. Of "Pour Some Sugar On Me" van Def Leppard, allemaal steengoede songs. "Hold The Line" van Toto (begint te zingen), de max van een nummer. Ik voel me daarover niet guilty, dus dat zijn gewoon pleasures."