Jeroen Janssen :: ''Ik moet afstand nemen voor ik over mijzelf kan schrijven''

Als je op zijn verlegen verschijning zou voortgaan, verwacht je strips met een delicate lijnvoering en bleke kleuren. Niets van dat alles kenmerkt echter de strips van Jeroen Janssen: albums als Muzungu/Sluipend Gif of Klaarlichte Nacht zijn exuberante explosies van kleuren en een vette en kronkelige lijnvoering.

Debuteren deed Janssen in 1997 met Muzungu/Sluipend Gif waarmee hij onmiddellijk de grote prijs van de Haarlemse Stripdagen wegkaapte. Jurylid en scenarist Pieter van Oudheusden zag zijn kans en smeedde een alliantie met dit grafische talent. Sindsdien publiceerde het duo Een Nachtegaal in de Stad en Klaarlichte Nacht.

Mzungu viel vooral op door de keuze van het onderwerp: de Ruandese burgeroorlog en de daaropvolgende genocide. Janssen wist waarover hij sprak: hij woonde en werkte enkele jaren in het land. Na zijn gedwongen terugkeer publiceerde het Hasseltse Wonderland Halvier Productions zijn debuut. Met zijn drieëndertig jaren stond hij in die tijd ook wat vreemd tussen de jonge honden in het ondertussen voorlopig ter ziele gegane striptijdschrift Beeldstorm. Hoe hij in de stripwereld terechtgekomen is?

"Op de middelbare school heb ik een tijdje veel strips gelezen, maar toen ik op Sint-Lukas in Gent begon, was ik zodanig veel met andere dingen bezig dat ik niet meer aan strips toekwam. Zeker niet aan het tekenen ervan. Ik studeerde er vrije grafiek: ik was toen meer bezig met houtsneden en etsen."

"Vervolgens kwam ik met mijn vrouw in Ruanda terecht, waar we vier jaar bleven. Ik gaf er illustratietekenen in een kunstschool en gaf soms ook les over strips. Zo kreeg ik zelf terug zin om strips te tekenen. Na een maand brak de burgeroorlog uit. We zijn gebleven tot de genocide begon in 1994, toen moesten we echt naar huis. "

"Van de genocide zelf heb ik weing meegemaakt: we zaten in een streek waar niet zo veel Tutsi’s waren — al waren ze er wel, er zijn ook veel mensen vermoord. Door de omstandigheden konden wij niet op straat komen en zo beseften we niet goed wat er aan het gebeuren was. Alleen door wat we op de radio hoorden, kregen we een beetje een idee van wat er zich afspeelde. "

"Oorspronkelijk had ik niets met Afrika. Mijn vrouw wel. Die had in Afrika gereisd en ze wou er per se gaan werken. Ik ben haar gevolgd en ben daar dus ook gaan wonen en werken. Sindsdien heb ik er wel iets mee. Het is een plezante mentaliteit. Ooit wil ik er wel terug naartoe gaan, maar op dit ogenblik verdien ik te weinig met hetgeen ik doe om zomaar eens naar Afrika te vliegen. Maar de gelegenheid zal zich ooit nog wel eens voordoen denk ik.

"Ondertussen was ik al aan het eerste verhaal van Muzungu begonnen. Ik heb lang aan die bundel gewerkt. De volledige strip is vier jaar geleden verschenen. Voordien had ik nooit ernstig overwogen een strip te maken. Pas in Ruanda besefte ik dat ik een strip moest maken. Ik heb in mijn tekeningen altijd al veel verteld. Plots zag ik een verhaal in wat er gebeurde en wilde ik daar een strip van maken. Ik was daar ook plots door geboeid omdat een van mijn leerlingen met strips bezig was. En ja, mijn kleurgebruik zal wel een beetje beïnvloed zijn door de kleuren die ik daar gezien heb. Er zijn daar veel meer kleuren dan hier bij ons: het licht is er anders, de kleren zijn er anders en ook de natuur verschilt."