Mathieu Vandekerckhove (Syndrome) :: ''Niet het instrument, maar de persoon die het bespeelt''

Het zijn Gouden Tijden voor wie de Amenra-clan een warm hart toedraagt. De band, die intussen volop werk aan het maken is van het vijfde deel in zijn Mass-reeks (dat, zoals pas bekend gemaakt werd, uitgebracht zal worden door Neurot Records), heeft immers een paar verwante projecten die recent een stuk prominenter op het voorplan getreden zijn. Zo liet Oathbreaker een debuut op de wereld los dat op deze website erg enthousiast onthaald werd, terwijl gitarist Mathieu Vandekerckhove een soloproject heeft dat ook los van de familie op eigen benen kan staan.

Hoewel het zeker niet mijlenver verwijderd is van wat hij in andere context al liet horen -- de sound en sfeer is vaak onmiskenbaar de zijne --, zit er toch ook een aspect in dat minder belicht wordt bij die andere projecten. Floating Veins situeert zich op het kruispunt tussen versmachtende drone, hypnotiserende rock en dromerig minimalisme en laat een verhaal in vijf hoofdstukken horen dat al even meeslepend is als de verwoestende power van de moederband. Vandekerckhove was bereid om nog wat extra tekst en uitleg te geven bij het album:

goddeau: “Absence” als songtitel, daar kan ik me iets bij voorstellen, maar bij de andere songs is dat moeilijker. Laat je je leiden door beelden, titels of ideeën als je muziek maakt, of komen die pas achteraf?
Vandekerckhove: “Ieder nummer is een weerspiegeling van een moment in mijn leven, een herinnering in mijn leven, zoals ook de geboorte van mijn zoon Wolf (naar wie eveneens een song vernoemd werd, gp). Dat was ook het vertrekpunt voor het maken van het nummer “Absence”: ik probeerde de gevoelens die ik toen ervoer -- vooral machteloosheid -- in het nummer te steken. Daardoor is Floating Veins voor mij een soort fotoboek geworden, maar dan met muziek in plaats van foto's, met verschillende gevoelens voor verschillende tijdstippen.”

goddeau: Kan je een woordje uitleg geven bij de titel Floating Veins en wat die betekent voor het album?
Vandekerckhove: “De muziek die ik maak werkt als een soort meditatie voor mij. Het gaat om het creëren van het gevoel dat je ziel/geest door je aderen zweeft en het middelpunt van je lichaam zoekt. Ik wil in het diepste van mezelf kijken en afwezig zijn bij wat er rondom mij gebeurt. Daardoor kan ik alles loslaten. Door een samenloop van tonen/klanken die ik zelf kan manipuleren, heerst er een soort van rust over mijn geest en lichaam. Op de cover staat een onderwaterfoto van mijn zoon Wolf. Wolf is mijn leven, mijn bloed.”

goddeau: Hoe sterk is visuele kunst (film, fotografie, etc.) als invloed? Voor de bands waarbij je betrokken bent, lijkt het visuele aspect altijd van cruciaal belang. Welke kunstenaars/stromingen zijn van invloed geweest op jou persoonlijk, als (solo-)artiest?
Vanderkerckhove: “In alles wat we doen proberen we een gevoel te creëren en dat te uiten via verschillende mediums, dus zowel muzikaal als via artwork, met foto's, een boek, expo's en zijprojecten. Al die aspecten zijn voor elk van ons even belangrijk. Alles wat we doen moet ook kloppen. Kunstenaars die mij beïnvloed hebben zijn Bill Viola, Andrei Tarkovsky, Kenneth Anger, David Lynch, Alejandro Jodorowsky, E. Elias Merhige, e.a.”

goddeau: Bij de andere projecten ben je deel van een geheel dat zich altijd expliciet als collectief voorstelt. Nu sta je alleen in de kijker. Voel je je daar comfortabel bij?
Vandekerckhove: “Voor een Syndrome-performance ben ik wel wat nerveus, maar eenmaal ik bezig ben, sluit ik mij op in mijn eigen wereld, waar ik mij comfortabel voel.”
goddeau: Worden de songs van “Floating Veins” ook live gebracht, en hoe verschillen ze dan van de studioversies?
Vandekerckhove: “De nummers worden ook live gebracht, en voor 90 procent in dezelfde versies. Soms improviseer ik en dan laat ik me leiden.”