Adem :: ''Als ik ook maar één leugen had verteld, was mijn plaat een maat voor niets''

Homesongs, het solodebuut van Adem, de Brit met Turkse roots die eerder zijn sporen verdiende bij Fridge, is een nachtelijk lo-fi juweeltje. Indien fluisterpoëzie een sporttak was, dan stond Adem Ilhan nu op het ereschavot met een medaille rond de nek. Niet dus, al is oog in oog zitten met Goddeau in een Italiaans restaurant natuurlijk ook niet mis.

Goddeau: Je plaat wordt vergeleken met het werk van Bob Dylan, Gram Parsons en Nick Drake. Wat een eer.
Adem Ilhan: "Niet slecht, hè. Really really lovely. Ik ben fier dat ik met hen word vergeleken. Artiesten als Parsons genieten mijn voorkeur. Als je voor het eerst een plaat uitbrengt, laat je er veel oude invloeden in doorsijpelen. Ik had dit album nooit kunnen opnemen als ik niet naar de platen van Alex Coltrane en Steve Wright had geluisterd. Het is altijd fijn als mensen zeggen: "Waw, hier hoor ik Neil Young in"; maar het geeft me nog meer voldoening als ze die meer obscure invloeden er ook uitpikken."

Goddeau: Je vader was pianist. Kan je zijn muzikale invloed op jou omschrijven?
Adem: "Ik ben opgegroeid in een muzikaal milieu. Ons huis stond vol instrumenten en ik hoorde mijn vader altijd piano spelen. Als ik dat wou, mocht ik de toetsen aanslaan. Van jongs af aan leerde ik muziek spelen op mijn gehoor. Ik mocht van mijn ouders van alles uitproberen. Door te experimenteren leerde ik piano spelen. Ik ging er op te keer tot er iets deftigs uitkwam."
     "Ik heb een Turkse naam, moet je weten. Iedere zomer gingen we op vakantie in Turkije om er de familie van mijn vader te bezoeken. Zijn familieleden woonden in een grote gemeenschappelijke boerderij waar alles werd gedeeld en iedereen met elkaar samenwerkte. Dat heeft mijn kijk op mensen zeer beïnvloed. Ik streef zo’n open en eerlijke manier van leven na."

Goddeau: "Everybody needs some help sometimes" zing je op je plaat.
Adem: "Dat klopt. Iedereen heeft wel eens hulp nodig en er is altijd wel iemand die je zal kunnen helpen."There will always be room at my table to you", zing ik in"There Will Always Be": er zal altijd iemand zijn bij wie je welkom bent."

Goddeau: Dat lied heeft een haast religieus gevoel.
Adem: "Misschien omwille van de akkoorden die ik gebruik. Toen ik eraan bezig was, twijfelde ik: mag het zo verheven klinken? Maar uiteindelijk zag ik geen reden om het nummer niet op te nemen. Het is een eerlijk en oprecht lied."

Goddeau: Adem is een dark horse, las ik ergens.
Adem: "Dat is goed mogelijk. Er zit meer in mijn muziek dan je op het eerste gehoor zou vermoeden. De bovenlaag is zacht en luchtig, maar er zitten meer elementen verwerkt in mijn album. Ik ben een producer, ik doe al eens iets onverwachts. Wie oppervlakkig luistert zal het niet zijn opgevallen, maar zet een koptelefoon op en je zal leuke dingen horen. Op het eerste nummer van de plaat tik ik met een pen tegen een autoharp."

Goddeau: Ondanks de invloed van je vader is er evenwel geen piano te horen op je songs.
Adem: "Alle nummers zijn bij mij thuis opgenomen en in mijn huis staat er helaas geen piano. Je hoort wel een harmonium. Op het volgende album zal ik wellicht wel een piano gebruiken."