Pukkelpop 2004 :: Slechte Belgen, goeie Belgen

Drie dagen lang een aantal goddeau-redacteurs in een paar tenten op de camping van Pukkelpop steken met als opdracht een deftig verslag mee terug te brengen: het had een ideetje voor een televisieprogramma van Endemol kunnen zijn, voor uw dienaars was het op 19, 20 en 21 augustus bittere realiteit. Over één ding waren ze het alvast eens: de soundtrack mocht er — op een paar zeldzame Belgische ontsporingen na — zijn.

Dag 1: Niet gay genoeg

"Ga eerst aan de overkant je bandje halen en kom dan terug naar de camping": van praktisch denken hebben ze in Kiewit geen kaas gegeten, bedenken we terwijl we tussen duizenden aanschuiven die het terrein al op willen. Gelukkig is dat bij uw favoriet muziektijdschrift anders: een goed halfuur later stellen we tot onze verbazing vast dat onze medewerkers het ouderwetse hoofdredactionele driehoekstentje zonder fouten hebben recht gekregen. Zonder dralen draven we de wei op: Let there be rock!

Rock, surf en vooral veel lawaai: dat moet het monstrofonische en lichtelijk fantastische Fifty Foot Combo zijn. Een trotse opener van het hoofdpodium, en we zijn met graagte bereid hen de twee halfnaakte danseressen te vergeven die ons veel te hard deden denken aan Sergio@The Ladies vorig jaar op Martkrock.

Omdat het festival nu eenmaal nog wat op gang moet komen, pikken we Peaches mee in de Marquee. Sommige mensen worden hier geil van, sommigen vinden dit om te lachen. Ons stond de hoofdredacteur al snel aan onze mouwf te trekken of we niet alvast een goeie positie voor het hoofdpodium konden innemen, want daar zouden The Distillers spelen. Neen, zelfs met de eerste pretsigaret van vele, waren Peaches en haar rudimentaire beats niet te pruimen.

Ondanks het vroege uur zijn Brody Dalle en haar Distillers-kompanen al best in vorm: we krijgen vooral materiaal van het vorig jaar verschenen Coral Fang en daar hoort u ons niet over klagen. Wereldnummer "Dismantle Me" krijgt de verlangde verschroeiende versie. Hier met dat interview!

Tot onze grote spijt moesten we Within Temptation missen, er waren interviews af te nemen. Dat zo’n vuurwerkontploffing best schrikken is, zo ergens achter het podium, kunnen we vanaf nu echter wel getuigen.

Er heerst binnen goddeau al even een Bez-revival en alweer blijken we de vinger aan de pols van de tijd te hebben: het Britse combo Delays doet in de Clubtent de Madchestersound herleven en mengt meer en meer beats onder de perfecte pop van hun debuut Faded Seaside Glamour. Een tweede album is in de maak, verwacht u binnenkort aan de puike eerste single "Lost In A Melody".

Snelsnel naar de Chateau waar DAAU uitgebreid is tot een septet met twee leden van het Franse Ez3kiel. De gekende zigeuner-volkstrance-funk van de broertjes Lenski klinkt iets gevulder, en wordt er alleen maar dansbaarder van. Excuseert u ons dus: Papa Roach hebben wij bijgevolg — nu ja — gemist.

Phoenix speelde voor de tweede maal op Pukkelpop en kon deze keer vertrouwen op de bekende hits. Helaas gingen minder bekende nummers van hun nieuwe Alphabetical wel de mist in: de groep speelde dan wel vroeg op de avond, hun energie leken ze al verloren te hebben vooraleer ze het podium bestegen. De tent in vuur en vlam zetten was er deze keer niet bij.

Scissor Sisters worden wel eens de Village People van de 21ste eeuw genoemd. Het moet een misverstand met een andere groep betreffen: deze zusters zijn lang niet camp en gay genoeg om een echte grap te zijn. Wij blijven dus vrezen dat ze het ernstig menen. Of geen gevoel voor humor hebben.

Wel echte camp: Scott Weiland van Velvet Revolver die — net als twee jaar geleden met Stone Temple Pilots — in leren broek en met leren pet het podium onveilig maakt als een échte frontman. Velvet Revolver is niet alleen een behoorlijk CV aan verslavingsgeschiedenissen samen, maar ook een stevige rockband. Wij liggen niet omver van de nieuwe nummers die de groep samen schreef, de heren gelukkig ook niet: herhaaldelijk wordt met "Crackerman" en "It’s So Easy" uit het Stone Temple Pilots of Guns ’n Roses-verleden van de groepsleden geput. Meer moet dat van ons niet zijn op dit uur van de dag. Noem ons nostalgische oude zakken, zo u wenst.

"Revolution, we’re the solution!" Bij Ash weten ze hoe opkomen hoort: met een pompeuze intro en een brandende flying V. Helaas lijkt zanger Tim Wheeler daarna niet geweldig bij stem en werkt ook de klankbalans tegen. Aan de werklust van de groep zal het echter niet hebben gelegen.

Duitsers kunnen best niet te dicht bij zangeres Feist komen. Toen een groepje Oosterburen in de verkeerde maat begon mee te klappen, beet ze hen ijskoud enkele sarcastische opmerkingen toe. Een knappe vrouw met pit en humor, en daarbovenop ook nog eens mooie muziek. Dat Sheryl Crow en consorten maar uitkijken voor deze opkomende ster.

The Offspring dan: de groep mag sindsdien dan enkel nog stinker na stinker hebben uitgebracht, wij blijven Smash een geweldige poppunk-plaat vinden. En dus brullen we de eerste nummers welgemutst mee. Als na de eerste tien nummers blijkt dat er nog dertig gelijkaardige volgen, houden we het echter voor bekeken, een hartsgrondige geeuw onderdrukkend.

In combinatie met een opmerkelijke selectie beelden én de danskunsten van CJ Bollands vriendin Zohra maakten CJ Bolland en Tom Barman van de dj-set van Magnus een geweldige afsluiter van de Boiler Room. Barman’s enthousiasme werkte aanstekelijk en de temperatuur steeg zo aanzienlijk dat Barman zelf naar het einde toe even onwel werd. Maar daar lieten wij onze feestvreugde niet door bederven: "Summer’s Here".

Dan maar even weg van de drukte om de DJ set van Neneh Cherry en de Londense turntablist Kid Suda uit te checken. Té gemakkelijke en té bekende hiphopbeats verleidden ons vanuit de verte maar blijken al even vlug vervelend bij de confrontatie. Hiervoor komen we niet naar Pukkelpop dus we zetten onze tocht verder naar de Dandy Warhols. Verbazend hoeveel hits de Dandy’s al op hun conto hebben, bedenken we, en voor we het goed en wel beseffen zijn de nieuwe singles "You Were The Last High" en "We Used To Be Friends" zonder al te veel hobbelingen de revue gepasseerd. We kijken nu al uit naar hun geplande samenwerking met Massive Attack.

Faithless brengt zijn bekende trucje, maar speelt nu ook nummers van hun laatste plaat. Dat had voor ons niet gehoeven: nieuwe rapper LSK krijgt het publiek niet mee, nummers als "Bluegrass" en zelfs "I Want More" springen er niet echt uit. Dat doet "Mass Destruction" gelukkig wel, en ook "Insomnia", "We Come One" en "God Is A DJ" doen waarvoor ze zijn ontworpen: de massa aan het springen krijgen. Er is geen planken vloer die kan gaan golven en dus mag daar nog een schepje bovenop met afsluiter "Salva Mea". Dag één was er één om goed te starten, morgen meer van dat!