King Arthur

Het werd tijd dat Koning Arthur nog eens van onder het stof gehaald werd. Een laatste (prima) Ronde Tafelverfilming dateert al van 1981 met Excalibur van John Boorman. Met de nieuwste historische ontdekkingen kan er ondertussen een nieuw licht geworpen op de mythologie. Zo wordt deze degelijke prent niet alleen door de mooie verschijning van Keira Knightley meer dan de moeite waard.

Samengevat is de diepgelovige Arthur half Brits, half Romeins en moet hij de Romeinse belangen verdedigen in Brittannië. Daarvoor wordt hij bijgestaan door Samartiaanse ridders. Een zootje paardrijdende strijders die tijden geleden door het Romeinse rijk overwonnen werden. Ze worden niet afgeslacht, maar in ruil moeten hun nakomelingen Rome vijftien jaar dienen. Bij het begin van de film zouden ze eigenlijk vrijgelaten moeten worden, was er niet die éne laatste missie: het begeleiden van een Romeinse edele naar veiliger oorden. Zijn optrekje wordt immers bedreigd door de gevreesde Saksen.

Heroïek is het sleutelwoord in dit mythologisch verhaal. Mannen strijden voor hun leider omdat ze in hem geloven en hem met hun leven vertrouwen. Terloops moet Arthur niet alleen externe maar ook interne conflicten verwerken. Hoe kan hij trouw blijven aan zijn geloof als het tot zoveel geweld en misbruik leidt? Hoort hij bij Rome of is hij Brits?

Er is heel wat te doen geweest om de relatief onbekende cast van deze prent. Het is zelfs een uitdrukkelijke wens geweest van regisseur Antoine Fuqua (Training Day, The Replacement Killers) om met die cast te werken. Reden te meer om hier eens dieper op in te gaan. Bovendien is niets zo irritant als een film te bekijken en je steeds af te vragen, waar heb ik die in godsnaam nog gezien: het hoort tot de dienstverlening van goddeau laat ons zeggen.

De titelrol is voor Clive Owen (Gosford Park), maar net hem vinden we het minst sterk staan spelen. Karakterkop Stellan Skarsgård (Deep Blue Sea, Insomnia, Breaking Te Waves) mag de invasiebeluste Duitser spelen. Ioan Druffud zet een minder viriele Lancelot neer dan in eerdere films, maar doet dit met klasse. We zagen het hem onlangs nog doen in het té onopmerkelijk gepasseerde The Gathering. De komische noot en patserrol van Borst worden toebedeeld aan Ray Winstone (Ripley’s Game, Sexy Beast). De sterkte van de vertolkingen is ongetwijfeld dat we alle personages lijken te kennen, hoewel de meeste niet uitvoerig in beeld komen.

De frêle Keira Knightley is zich de laatste jaren behoorlijk aan het differentiëren en ontsnapt de gevreesde typecasting. Een pubermeisje dat gek is op voetbal in een dream-to-fame tienerfilm (Bend It Like Beckham); een kwetsbare jonkvrouw die door de heren Bloom en Depp gered moet worden (Pirates of The Carribean); de mooie verloofde waarop iedereen verliefd wordt in Love Actually. In King Arthur is ze zowaar een adembenemende bosbewoonster, die zich ontpopt tot action woman Guinevere. En ja ze is heerlijk oogstrelend in haar gevechtspakje.

Ook deze film lijdt op sommige momenten aan de actuele overschatting van de digitale krachtpatserij. We zitten vaak te kijken naar troepenbeweging… niveau videogame. U zal uw recensent een zeurpiet vinden. Dat is ook zo, maar toch … waarom moet het allemaal zo grotesk? Gelukkig verpest het de film lang niet zo als de finale veldslag in The Last Samurai de sfeer verpestte.

Een ander minpunt is dat deze prent aardig wat bloediger mocht zijn. Om de juiste — en in Amerika o zo belangrijke — ratings te halen heeft Fuqua een light-versie moeten maken van zijn film. Nee, ondanks enkele aardige films, is Fuqua nog steeds een huurling in Hollywood, zonder final cut. Het mag de pret niet drukken. Globaal gezien is King Arthur een uitstekende film.